Π.Ο.Θ.Σ. - Εκδόσεις - 2. ΒΑΣΩ ΤΣΑΚΟΓΛΟΥ

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ

« Ο ΠΡΩΤΟΣ ΔΙΩΓΜΟΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΘΡΑΚΗ 1913 – 1918 »

ΤΗΣ ΒΑΣΩΣ ΤΣΑΚΟΓΛΟΥ

ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟ Θ. ΧΑΤΖΟΠΟΥΛΟ

ΠΡΟΕΔΡΟ ΤΗΣ Π.Ο.Θ.Σ.

 

Ως πρόεδρος της Π.Ο.Θ.Σ., μαζί με τα υπόλοιπα μέλη του Δ.Σ. σας καλωσορίζω στην αποψινή μας εκδήλωση, που είναι η πρώτη του νέου Δ.Σ . και με τη σκέψη και την ελπίδα ότι οι συντελεστές της αποψινής εκδήλωσης έχουμε μεριμνήσει να φέρομε στο φως τη γνωστή άγνωστη σελίδα της ιστορίας του Θρακικού Ελληνισμού, τον ξεριζωμό του από τις πατρογονικές του εστίες σας παρακαλώ τα όσα έχουν ακουστεί και θα ακουστούν να τα κρατήστε στη μνήμη σας.

 

Κυρίες και Κύριοι

Σεβαστέ μου κύριε Καθηγητά

Αγαπητή μου Βάσω

 

Είναι ώρες που ομίχλη δεν χωρεί

Ο ήλιος μόνο

Και το γάργαρο του Έλληνα γέλιο

 

Δεν ξέρω κατά πόσο ευσταθεί ο παραλληλισμός ότι η σημερινή καταστροφική οικονομική συγκυρία δεν διαφέρει από εκείνη της εποχής που διαπραγματεύεται το βιβλίο σου.

Αγαπητοί μου φίλοι,

Όταν παίρνεις ένα βιβλίο στα χέρια σου με προοπτική να το αγοράσεις, ασυναίσθητα μετράς νοερά τις διαστάσεις του, διαβάζεις τον τίτλο του προσέχοντας τη διατύπωση του, παρατηρείς τη γραμματοσειρά που έχει χρησιμοποιηθεί, το χρώμα του εξώφυλλου, αν έχει και κάποια εικόνα και στη συνεχεία το γυρνάς και παρατηρείς το οπισθόφυλλό του αναζητώντας τη φωτογραφία του συγγραφέα, και διαβάζεις με μεγάλη προσοχή το βιογραφικό του και την περίληψη και αν σου κεντρίσει το ενδιαφέρον σίγουρα κατευθύνεσαι στη συνέχεια προς το ταμείο του βιβλιοπωλείου.

Το βιβλίο της αγαπητής φίλης της Βάσως, που την γνωρίσαμε στην ΠΟΘΣ πριν 18 μήνες αν θυμάμαι καλά, τυχαία σε μια παρουσίαση ενός βιβλίου σχετικού με τη Θράκη μας, πιστεύω, πως έχει όλα αυτά τα χαρακτηριστικά που ανέφερα και γνωρίζοντας στο μέτρο του δυνατού τον χαρακτήρα της, το μεράκι αλλά και το πάθος της τολμώ να ισχυριστώ ότι το βιβλίο της είναι καρπός ενός μεγάλου έρωτα, που πηγάζει από τη δίψα της προβολής, όχι της προσωπικής, αλλά της προβολής της μεγάλης πατρίδας της Θράκης μας.

Άλλωστε η αφιέρωσή της τολμώ να πω ότι καταγράφει την αγωνία και την απόφαση της στο να ανατρέξει, να ερευνήσει, να αναζητήσει και να καταγράψει όλα εκείνα τα στοιχεία για τον κόσμο που έφυγε αλλά δεν χάθηκε και που της χάρισε την εθνοτική της ταυτότητα όπως δηλώνει. Προσέξτε τι λέει.

 

«Αφιερωμένο σε όλους τους αδικοχαμένους Ανατολικοθρακιώτες που μου χάρισαν ταυτότητα και οι οποίοι θυσιάστηκαν στο βωμό των πιο ετερόκλητων διεθνών συμφερόντων και κλείνει την αφιέρωση της με τους στίχους του Γ.Σεφέρη

«Μεγάλος πόνος είχε πέσει στην Ελλάδα

Τόσα κορμιά ριγμένα

Στα σαγόνια της θάλασσας στα σαγόνια της γης

Τόσες ψυχές

Δοσμένες στις μυλόπετρες, σαν το σιτάρι»

 

Το πόνημά της σε κερδίζει από την πρώτη ματιά που θα του ρίξεις. Κρατώντας το στα χέρια σου αναζητάς ένα ιδανικό χώρο, αφού η εξωτερική του εμφάνιση σε προϊδεάζει για να στρογγυλοκαθίσεις αναπαυτικά και προπαντός απερίσπαστος, σε μια πολυθρόνα η βαθιά στον καναπέ για να το διαβάσεις με συντροφιά ένα ποτήρι κόκκινο κρασί, σαν τα μοσχερά κρασιά της θράκης, αλλά και για να βυθιστείς στις σκέψεις και να αναπολήσεις τις όποιες ιστορίες έτυχε να ακούσεις χωμένος στην αγκαλιά της γιαγιάς η του παππού.

Με τις πρώτες αράδες που διαβάζεις υποχρεώνεσαι να ανασυνταχθείς, ταξινομώντας τις όποιες γνώσεις σου για να διαπιστώσεις πως αν έχεις κενά να τα συμπληρώσεις με τα όσα σου προσφέρει το πόνημα αυτό μέσα από τις 255 σελίδες του ή αν για πρώτη φορά μελετάς την ιστορία της πολύπαθης Θράκης μας να μάθεις όσα περισσότερα μπορείς.

Οι φωτογραφίες του μοναδικές και είμαι σίγουρος ότι η Βάσω σκόπιμα επεδίωξε να μην είναι έγχρωμες για να θυμίσουν στον αναγνώστη το χθες για να τον κάνουν να ταξιδεύσει τόσο στο χρόνο όσο και στο χώρο. Μοναδικό και αξιόλογο το φωτογραφικό της υλικό λειτουργεί σαν ανασταλτικός μηχανισμός κατά της λήθης και σε συνδυασμό με τα όσα αναφέρει στο βιβλίο της δεν επιτρέπει να καταστούν οι αλησμόνητες πατρίδες απλά μια ανάμνηση.

Άλλωστε η Βάσω έχει μία μοναδική ικανότητα στον προφορικό της λόγο που όταν την ακούς σε κάνει να κρέμεσαι από τα χείλη της. Λόγος μεστός ,αφηγηματικός, γλαφυρός που σε συνεπαίρνει και σε ταξιδεύει με την άμαξα του χρόνου σε μονοπάτια ιστορικά, παραδοσιακά. Την ικανότητα της αυτή κατόρθωσε να την αποτυπώσει και πάνω στο άψυχο χαρτί με αποτέλεσμα και ο πιο δύσκολος αναγνώστης να ξεφυλλίσει τις σελίδες του βιβλίου της όχι απλά για να περάσει την ώρα του αλλά για να μάθει και να εμπλουτίσει τις γνώσεις του.

Μελετώντας με μεγάλη προσοχή το βιβλίο, που αποτελείται από τον πρόλογο την εισαγωγή τα τρία κεφάλαια και το παράρτημα εγγράφων, που περιέχει αδιάσειστα ντοκουμέντα, όπως φωτογραφίες, έγγραφα, και αφηγήσεις προσφύγων πρώτης γενιάς, δυσκολεύτηκα πάρα πολύ στο να κάνω επιλογή κάποιων ενοτήτων του βιβλίου, \με προοπτική να σας δώσω το στίγμα της πεμπτουσίας του βιβλίου αυτού που πιστεύω ότι είναι κατάθεση ψυχής.

Μετά από ώριμη σκέψη αποφάσισα να περιοριστώ μόνο στον πρόλογο και σε ελάχιστες άλλες σελίδες του με την σκέψη ότι θα αντιληφθείτε το γιατί.

Διαβάζοντας τον με προσοχή διαπίστωσα ότι δικαιολογεί πλήρως την απόφαση της στο να γράψει αυτό το βιβλίο αφού από τα παιδικά της χρόνια τα ακούσματα που είχε, όπως μας εκμυστηρεύεται, από ορφανούς γιους και κόρες και χήρες γιαγιάδες με συζύγους χαμένους στην αναμπουμπούλα του πολέμου, για τις εξορίες στην Αρμενία. για τον καταστροφικό σεισμό Ιούλιος του 1912 που έπληξε τα Γανόχωρα, γεγονός για το οποίο μιλούσε και ο πατέρας μου που καταγότανε από την Καστάμπολη των Γανοχώρων για τις χαμένες πατρίδες, ότι ο τάδε πέθανε από τις κακουχίες όταν τον πήρανε στα τάγματα εργασίας, όταν φυλακίστηκε ο δείνα, και η λέξη πατρίδα που άκουγε σε καθημερινή βάση στον περίγυρό της , και η επιθυμία όλων «θα γυρίσουμε ‘άραγε στην πατρίδα» μας λέει ότι σαν παιδί που ήταν αναρωτιότανε γιατί όλα αυτά ? και εδώ θα συμπληρώσω και εγώ μια δική μου εμπειρία

Στις ονομαστικές εορτές όταν η οικοδέσποινα προσέφερε το κεραστικό ποτήρι στους μουσαφίρηδες με το σπιτικό ποτό, όπως και στην πατρίδα, η πρώτη ευχή των επισκεπτών ήταν για τον εορτάζοντα, η δεύτερη ομαδική θα έλεγα ήταν «άντε και καλή πατρίδα» κοιτάζοντας πάντοτε προς την πλευρά πού ήταν τα εικονίσματα. Ήμουν παιδί όμως τότε και δεν μπορούσα να καταλάβω το νόημα αυτής της ευχής.

Όλα τα παραπάνω της δημιούργησαν όπως μας λέει η ίδια μία σειρά από ερωτηματικά, ερωτηματικά που αναζητούσαν απαντήσεις και όσο ο καιρός περνούσε η επιθυμία της για αναζήτηση απαντήσεων στα ερωτηματικά της ,οι προβληματισμοί της και οι παροτρύνσεις που δεχόταν, οδήγησαν τα βήματα της σκέψης της στο να αρχίσει τις έρευνες της. Και όταν πίστεψε ότι είναι έτοιμη άρχισε τις έρευνες της από τα ιστορικά αρχεία του υπουργείου εξωτερικών, τα γενικά αρχεία του κράτους, από ειδικά περιοδικά, γραπτές μαρτυρίες και ειδικές μελέτες. Η προσπάθεια της αυτή ανταμείφθηκε αφού σε κάθε έρευνα της προέκυπταν και νέα στοιχεία που έδιναν απαντήσεις στα ερωτηματικά της και τα οποία τα ρουφούσε σαν τις μέλισσες και σαν καλή νοικοκυρά στη συνέχεια τα ξάπλωσε όλα επάνω στο σοφρά, και τα γύριζε από εδώ, τα γύριζε από εκεί, και αποφεύγοντας την παροιμία όποιος δεν θέλει να ζυμώσει δέκα μέρες κοσκινίζει στο τέλος παρουσίασε ένα αριστουργηματικό Θρακιώτικο κέντημα- τσεβρέ με βελονιές από την Αδριανούπολη, τη Ραιδεστό, τις Σαράντα Εκκλησιές, τα Μάλγαρα, την Τυρολόη, τη Βυζώ, τη Μήδεια, το Σκοπό την Καστάμπολη, και που δεν είναι τίποτε άλλο από το βιβλίο που έχουμε μπροστά μας.

Οι διαπιστώσεις της τις οποίες επιγραμματικά θα αναφέρω προέρχονται αναλυτικά μέσα από αρχεία, επίσημα έγγραφα και μαρτυρίες και διευκρινίζει ότι οι βιαιοπραγίες, οι λεηλασίες, οι φόνοι, οι εξορίες, οι δημεύσεις των περιουσιών, οι αναγκαστικές μετακινήσεις που είχαν ένα και μοναδικό στόχο, την προσπάθεια αλλοίωσης της εθνολογικής σύστασης της Θράκης, αδιαμφισβήτητα συνιστούν το έγκλημα της γενοκτονίας, σύμφωνα και με την απόφαση της Γ! γενικής συνέλευσης του ΟΗΕ της 9ης Σεπτεμβρίου 1948, που ουσιαστικά ξεκίνησαν από την επαύριον της απόσχισης της Βουλγαρικής εξαρχίας από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, ότι καλύτερο μπορούσε να ενισχύσει την πολιτική των Νεότουρκων. Τα ευρήματα της έρευνας τα συνοψίζει σε τέσσαρες περιόδους. Έτσι έχουμε :

Α! Περίοδος Από την επανάσταση των Νεότουρκων το 1908 έως τους Βαλκανικούς πολέμους

Β! Περίοδος Από την ανακατάληψη της Αδριανούπολης από τους Οθωμανούς έως την είσοδο της Οθωμανικής αυτοκρατορίας στον Α! παγκόσμιο πόλεμο το Νοέμβριο του 1914. Οι διωγμοί, οι δολοφονίες ,οι βιαιοπραγίες γενικά το ξεκλήρισμα του Ελληνικού στοιχείου γίνεται πιο έντονο όταν ανακοινώθηκε από τις μεγάλες δυνάμεις η κατοχύρωση των νησιών του Αιγαίου στην Ελλάδα.

Γ! Περίοδος Αρχίζει με την είσοδο της Οθωμανικής αυτοκρατορίας στον Α! παγκόσμιο πόλεμο στο πλευρό της Γερμανίας το 1914 και φθάνει μέχρι το Νοέμβριο του 1918.

Δ! Περίοδος από το κίνημα του Κεμάλ τον Ιανουάριο του 1919 οι βιαιοπραγίες κατά του Ελληνικού στοιχείου γίνονται ακόμη πιο θηριώδεις και εξοντωτικές.

Στις σελίδες 201 έως και 249 παρατίθενται επιστολές από πρεσβευτές και προξένους της Κωνσταντινούπολης, της Αδριανούπολης της Ραιδεστού προς το υπουργείο εξωτερικών της Ελληνικής κυβέρνησης γνωρίζοντας στους αρμοδίους τα διαδραματιζόμενα γεγονότα καθώς και επιστολές - αναφορές διαφόρων μητροπολιτών προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο που ομιλούν για τις βιαιότητες και τα εγκλήματα που διαπράττονται, ενώ η Τουρκική πολιτεία κωφεύει και δηλώνει άγνοια , ενώ τα εκτενή δημοσιεύματα όμως του ξένου τύπου της ίδιας χρονικής περιόδου, Μάιος – Ιούνιος 1914. και που παραθέτει η συγγραφέας στις σελίδες 216 – 219 την διαψεύδουν και επιβεβαιώνουν τις εξελίξεις. Π.χ.

Ο Γαλλικός τύπος στις 17 Ιουνίου έγραφε «la tension Greco-turque” = H Ελληνοτουρκική ένταση και συνεχίζει

La Russie donne a la porte des conseiles de moderation =

H Ρωσία συνιστά στην υψηλή πύλη μετριοπάθεια

Άλλο δημοσίευμα λέει: La Bulgarie restera neutre en cas de comflit = Η Βουλγαρία θα παραμείνει ουδέτερη σε

περίπτωση σύγκρουσης

Σε ανταπόκριση από το Λονδίνο διαβάζουμε εντύπωση προκαλούν στο Λονδίνο τα γεγονότα της Ελληνοτουρκικής έντασης Ο Βελγικός τύπος με τίτλο Revue Politique = πολιτική επισκόπηση αναφέρει ότι η Ελληνοτουρκική ένταση παραμένει πάντοτε στο επίκεντρο χιλιάδων πολιτικών.

Και ένα απόσπασμα από τον Ιταλικό τύπου

Verso la nuova Guerra Greco-turca = Προς νέο πόλεμο Ελλάδας-Τουρκίας La Turchia fara la Guerra = Η Τουρκία θα κάνει τον πόλεμο και πλήθος άλλων δημοσιευμάτων

 

Είναι η εποχή που ο Οικουμενικός Πατριάρχης Γερμανός ο Ε αναγκάστηκε να κηρύξει την εκκλησία εν διωγμώ τον Μάιο του 1914 υποχρεώνοντας έστω και προσωρινά τους Νεότουρκους να αναστείλουν τις βιαιοπραγίες τους. Με αποτέλεσμα η 6 Απριλίου του 1914, το Πάσχα εκείνο να ονομασθεί μαύρο Πάσχα. Αυτή την ημερομηνία πρέπει να επικαλούνται και να εορτάζουν οι Θρακιώτες σαν ημέρα μνήμης της γενοκτονίας του Θρακικού Ελληνισμού όπως αποφασίστηκε στο 7ο παγκόσμιο συνέδριο των Θρακών το 2006 στο Διδυμότειχο με πρωτοβουλίες και αγώνες της Π.Ο.Θ.Σ..

 

Η Βάσω αγαπητοί μου φίλοι συνεχίζοντας τις προσπάθειες όλων αυτών που φροντίζουν να αναδείξουν τη Θράκη μας με τις διαχρονικές της αξίες και αρχές, και να αποδείξουν ότι η Θράκη ήταν η πρώτη περιοχή του Ελληνισμού της καθ ημάς Ανατολής που δοκιμάστηκε τόσο σκληρά από Βουλγάρους, Νεότουρκους, με καθοδηγητές τους Γερμανούς στρατηγούς Γκόλτς και τον Μισέληνα Φον Σάντερς Λίμαν και συνεχίστηκε από τους Κεμαλιστές μας προσκαλεί και μας προτρέπει να μελετήσουμε το βιβλίο της, για το οποίο προσδοκά να καταστεί διαχρονικό για να το μελετούν οι επερχόμενες γενιές αφού τα σχολικά βιβλία δεν τολμούν να παρουσιάσουν τις πικρές αλήθειες ή αν καταγράφουν κάποια γεγονότα τα αναφέρουν σαν το συνωστισμό στην προκυμαία της Σμύρνης όρα κ. Ρεπούση και καθηγητή του Παντείου Ηρακλείδη που με τα εκτενή ρεπορτάζ με τις ανθελληνικές δηλώσεις του έκανε τα Τουρκικά και τα Σκοπιανά Μedia να πανηγυρίζουν.

Η συγγραφέας αγαπητοί μου φίλοι με την έρευνα της και με τα όσα έχει καταγράψει επιβεβαιώνει τον συγγραφέα καθηγητή του Α.Π.Θ. κύριο Κωνσταντίνο Βακαλόπουλο που στο βιβλίο του « Διωγμοί και Γενοκτονία του Θρακικού Ελληνισμού – πρώτος ξεριζωμός 1908-1917» σελίδα 14 γράφει

 

« Ουσιαστικότερο όμως όλων είναι ότι η αφετηρία των διωγμών και της γενοκτονίας του Ελληνισμού της Μ. Ασίας και αργότερα του Πόντου υπήρξε ο χώρος της Ανατολικής Θράκης. Εκεί δοκίμασαν και εφάρμοσαν για πρώτη φορά οι Νεότουρκοι και οι πάτρωνες τους Γερμανοί επιτελείς το μοντέλο των μετατοπίσεων των Ελληνικών πληθυσμών και των εθνικών εκκαθαρίσεων, εκεί επέβαλαν τη γενοκτονική τους συμπεριφορά και εκεί αξιοποίησαν τα θλιβερά αποτελέσματα των πειραμάτων τους ώστε να τα επεκτείνουν σχεδόν αμέσως, στη Δυτική Μ. Ασία και αργότερα σε κραυγαλέο βαθμό στον Πόντο.»

Η έρευνα και η αξιολόγησή των γεγονότων από τη συγγραφέα μας υποδεικνύουν πως οι συστάσεις και υποδείξεις των Γερμανών αξιωματικών Λίμαν και Γκολτς, στάθηκαν ικανές για την έναρξη της Γενοκτονίας του Θρακικού Ελληνισμού. Μετά και από τις επιβεβαιώσεις και της Βάσως μπορούμε πλέον να ισχυριστούμε απερίφραστα ότι η Γενοκτονία του Θρακικού Ελληνισμού

Α) επινοήθηκε από τους μισέλληνες Γερμανούς στρατηγούς Γκόλτς και Λίμαν

Β) σχεδιάστηκε από τους Νεότουρκους και

Γ) εκτελέστηκε από το στρατιωτικό κομιτάτο που συγκροτήθηκε στη Ραιδεστό από Τούρκους αξιωματούχους, αστυνομικούς, δικαστικούς υπαλλήλους, φανατικούς Μουσουλμάνους, από κατάδικους των φυλακών που απελευθερώθηκαν για το σκοπό αυτό, καθώς και από πρόσφυγες Μουσουλμάνους της Ανατολίας, της Βοσνίας – Ερζεγοβίνης και της Μακεδονίας που τους μετέφεραν στη Θράκη λέγοντας τους πως ότι πάρετε θα είναι δικό σας, για να μείνετε εδώ.

 

Εδώ πρέπει να επισημάνουμε ότι όλες οι ενέργειες για τον αφανισμό του Ελληνικού στοιχείου τελούσαν υπό την έγκριση και εποπτεία του αρχηγού του Τουρκικού στρατού Μεχμέτ Αλή Πασά και το σύνθημα ήταν ένα και μοναδικό. «Γιάκα – Γιακίν – Κεσίν» δηλαδή Λεηλατήστε, κάψτε, σφάξτε

 

Το έργο της δεν είναι απλά ένας δίαυλος πνευματικής επικοινωνίας, είναι η έντονη προσπάθεια της να παρουσιάσει την αγάπη της και τον πόνο της για τη μεγάλη και αλησμόνητη πατρίδα, μέσα από την οποία επιτυγχάνεται η ανάδειξη της πολυδώρου, της εύκαρπης και ιπποτρόφου Θράκης μας. Η Θράκη του βασιλιά Ρήσου, του Πρωταγόρα, του Λεύκιππου, του Δημόκριτου και τόσων άλλων γενναίων και σοφών ανθρώπων, ποιητών και καλλιτεχνών του παλαιού και του σημερινού κόσμου Βιζυηνού, Βάρναλη, Σοφία Βέμπο. Και προπαντός των δικών της, των δικών μου και των δικών σας γιαγιάδων και παππούδων που στον κόρφο τους φύλαγαν το κλειδί του σπιτιού τους μέχρι και τη στιγμή που έκλεισαν τα μάτια τους.

Επιδιώκει και προσπαθεί να ξαναβρεί η ιστορία της Θράκης τον αληθινό της χώρο και προορισμό, χώρο πλατύ, κοινό πλατύ και όχι χώρο κλειστού δωματίου και μοναξιάς. Θέλει να αγγίξει την ψυχή να την ξυπνήσει, να την τραντάξει με αισθήματα και προβληματισμούς και να την κάνει να διδάξει τα όσα η επίσημη ιστορία μας δεν τολμά να παρουσιάσει, ειδικά τη γενοκτονία και τον ξεριζωμό του Θρακικού Ελληνισμού από τις πατρογονικές του εστίες, από τα Αγια χώματα τα πάντα Ελληνικά θυσία στα ετερόκλητα διεθνή συμφέροντα. Ακούστε σας παρακαλώ μερικούς αριθμούς που προκύπτουν από Ελληνικά στοιχεία, που επιβεβαιώνονται από τα Γαλλικά αρχεία και Τουρκικές στατιστικές που βρέθηκαν το 1920 στη Νομαρχία της Αδριανούπολης.

 

Από το συνολικό πληθυσμό της Θράκης που το 1911 εκυμαίνετο μεταξύ 360,000 έως 380.000, οι 232.000 κατέφυγαν κακήν κακώς στην ελεύθερη Ελλάδα, 15.000 στη Βουλγαρία, ενώ 60.000 παρόλες τις διώξεις και τις σφαγές παρέμειναν στη Θράκη. Στο σύνολο των 380.000 δεν περιλαμβάνονται οι Έλληνες της Κωνσταντινούπολης και της ευρύτερης περιοχής της που ήταν άλλες περίπου 370.000.

Αυτή είναι η πρώτη γενοκτονία του Θρακικού Ελληνισμού 1908 – 1918.σε αριθμούς. που επιβεβαιώνεται και στις σελίδες του βιβλίου 236 έως και 247 με απειροελάχιστες αποκλίσεις από τους αριθμούς που ανέφερα που προέρχονται από προσωπική έρευνα τα στοιχεία της οποίας χρησιμοποίησα σε ομιλία μου που είχα κάνει στην Καβάλα τον Απρίλιο του 2008.

 

Θα έλεγα ότι το βιβλίο της Βάσως είναι ένα ταξίδι στο χρόνο και στο χώρο με πρωταγωνιστές τα γεγονότα και όχι ένας προορισμός, ίσως για το λόγο αυτό να θεωρηθεί σαν κάτι το ιδιαίτερο και ότι απευθύνεται σε ορισμένους ανθρώπους που συνεχίζουν να θέλουν να μάθουν και να αναζητούν ένα διαφορετικό είδος συγκίνησης. Πάραυτα πιστεύω ότι το βιβλίο αυτό θα διατηρήσει την επικαιρότητά του και θα διαβάζεται από παλαιότερους αλλά και νεότερους αφού αποδεικνύει περίτρανα ιστορικές αλήθειες και πληροφορεί εμπεριστατωμένα ότι η γενοκτονία του Ελληνισμού της καθ ημάς Ανατολής ξεκίνησε από Τη Θράκη οπότε δεν μπορεί να είναι αποκλειστικό προνόμιο ορισμένων.

 

Η Θράκη μας πέρασε τόσα δεινά κατά τη διάρκεια της ιστορίας της όσο κανένα άλλο μέρος του Ελληνισμού.. Ο πληθυσμός της γνώρισε αληθινή γενοκτονία, όσο κανείς άλλος πληθυσμός της Ελληνικής επικράτειας.

Οι Θρακιώτες γευθήκανε την επίγεια κόλαση ε/ 13 αιώνες, και όσοι επέζησαν, όπως και οι άλλοι αδελφοί μας, Μικρασιάτες και Πόντιοι σκορπίστηκαν σε διάφορα μέρη της Ελληνικής γης και της οικουμένης κουβαλώντας μαζί τους τον πόνο, αλλά και τη γνώση την υπομονή και την επιμονή για προκοπή.

 

Σήμερα αγαπητοί μου φίλοι περισσότερο από κάθε άλλη φορά, επιβάλλεται να μιλήσουμε για το χθες ΄που χωρίς αυτό δεν μπορεί να υπάρξει αύριο. Και το λέω αυτό με πλήρη επίγνωση γιατί όταν οι εξ ανατολών γείτονες μας ομιλούν για συνδιοίκηση στη Θράκη μας, όταν βαφτίζουν όλους τους μουσουλμάνο όπως τους Πομάκους και Ρομ που είναι Έλληνες πολίτες ως Τούρκους κατά παράβαση της συνθήκης της Λοζάνης η οποία παραμένει σε ισχύ, όταν το προξενείο ξεπερνά τα επιτρεπόμενα διπλωματικά όρια, όταν ο ψευδομουφτής μιλάει για γκιαούρηδες και στα γραφεία τους λανσάρουν τη σημαία της δικής τους Δυτικής Θράκης και τραγουδούν τον εθνικό της ύμνο, τότε είναι ανάγκη να γνωρίσουμε καλύτερα την ιστορία μας όχι για να εκδικηθούμε, αλλά απλά για να προσεγγίσουμε και να ενημερώσουμε τον απλό μουσουλμάνο Έλληνα πολίτη που του ενδιαφέρει να μπορεί να εκτελεί ελεύθερα τα θρησκευτικά του καθήκοντα, να μπορεί να έχει πρόσβαση για τα παιδιά του σε σχολεία της αρεσκείας του, να μπορεί να επιβιώνει εργασιακά και να τον πείσουμε πώς πρέπει από κοινού να σταματήσουμε την επεκτατική πολιτική και εξάρτηση που επιδιώκει η Τουρκία.

 

Ίσως σήμερα όσο ποτέ άλλοτε, επιβάλλεται να ρίξουμε περισσότερο φως στην πολυκύμαντη και προπαντός πολυσήμαντη ιστορία μας καθώς και τον πολιτισμό που ανέδειξε η Ελληνικότατη ΘΡΑΚΗ για να μάθουν ορισμένοι λίγη ιστορία.

 

Ίσως σήμερα όσο ποτέ άλλοτε πρέπει να φρεσκάρουμε τις μνήμες όλου του κόσμου για τις φυσιογνωμίες που χάρισαν θεωρίες, νόμους, απόψεις θέσεις, παιδεία και δίδαξαν για το υπέρτατο Ον, και έχουν διαμορφώσει το σήμερα ήταν και παραμένουν Θρακιώτες-Έλληνες Σίγουρα τα ονόματα τους στο άκουσμά τους δημιουργούν δέος.

Ορφέας, Μουσαίος, Πρωταγόρας, Δημόκριτος, Εκαταίος

Γεώργιος Βιζυηνός, Μαρασλής, Ζαρίφης, Βάρναλης, Σοφία Βέμπο.

 

και αυτό γιατί και οι από βορρά γείτονες μας, μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης σήμερα, υποστηρίζουν από το 1998 σύμφωνα με το εθνικό τους δόγμα για τον 21ο αιώνα ότι οι Βούλγαροι είναι γνήσιοι απόγονοι των Θρακών και ότι η χώρα τους περικλείεται από εδάφη δικά της που έχουν προσαρτηθεί από άλλες χώρες και ότι ο πληθυσμός τους έχει βιαίως εξελληνισθεί. Επιβεβαίωση αυτής της θεωρίας η μεγάλη έκθεση που έγινε στο Σεν Λουις των ΗΠΑ και εγκαινίασε ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ Μπίλ Κλίντον το 1998 με αντικείμενο «οι θησαυροί των Θρακών από τη Δημοκρατία της Βουλγαρίας» και το σχετικό βιβλίο που εξέδωσαν σε 4 γλώσσες.

Θα μπορούσα όχι μόνο εγώ αλλά όποιος ασχολείται με τη Θράκη να μιλάει με τις ώρες γύρω από αυτήν.

 

Ίσως κάποιοι θαυμαστές του Κεμαλισμου, δήθεν ειρηνιστές, όψιμοι θιασώτες της Ελληνοτουρκικής φιλίας, ιδιοτελείς θρακολόγοι μας ρωτήσουν γιατί όλα αυτά σήμερα??

 

- Μήπως ξύνουμε πληγές που ο χρόνος έχει επουλώσει??

- Μήπως εξάπτουμε μίση και πάθη ??

- Μήπως ήμαστε ρατσιστές και εθνικιστές ??

 

Σε όλους αυτούς τους «καλοπροαίρετους» ερωτώντες απαντάμε. Χωρίς περιστροφές αλλά μόνο με τόλμη και σταράτα λόγια. κοιτώντας τους απευθείας στα μάτια

 

- Έχουμε κάθε δικαίωμα, να τιμάμε τη μνήμη των προπατόρων μας που παντοιοτρόπως θανατώθηκαν και εκριζώθηκαν από τη Θρακική γη,

- Έχουμε κάθε δικαίωμα να αισθανόμαστε κληρονόμοι της ιστορίας και του πολιτισμού που οι πρόγονοι μας δημιούργησαν στην αλησμόνητη Θράκη

- Υποστηρίζουμε ανεπιφύλακτα ότι η Ιστορία διδάσκει και ενώνει τους λαούς, γι’ αυτό αναφωνούμε

ΟΧΙ ΑΛΛΟΥΣ ΠΟΛΕΜΟΥΣ

ναι στην αληθινή αμφίδρομη και ανιδιοτελή φιλία των λαών,

- Για μας τους Θρακιώτες, είναι αναφαίρετο το δικαίωμα να θυμόμαστε ότι οι ρίζες μας είναι απέναντι, γιατί με το να θυμόμαστε δημιουργούμε μηχανισμούς κατά της λήθης Και υποχρεούμεθα να θυμόμαστε τουλάχιστον με το μέτρο της φλόγας του κεριού, όπως λέει και ο Σεφέρης. Τη φλόγα εκείνη που όταν θυμάσαι καίει, αλλά κι όταν δεν θυμάσαι σβήνει.

 

- Άρα τα περί μίσους και παθών δεν μας αγγίζουν

 

Τελειώνοντας θέλω να πω στην αγαπητή μου Βάσω μέσα από τα βάθη της καρδιάς μου θερμά συγχαρητήρια,

1ον) γιατί με την έρευνα της που μας την κάνει δώρο κατόρθωσε και βρήκε τις απαντήσεις στα ερωτηματικά που την βασάνιζαν από την παιδική της ηλικία

2ον) γιατί πέτυχε να εμπλουτίσει τις γνώσεις μας, να αναζωογονήσει τη μνήμη μας και να κάνει εμάς τους παλαιότερους να δακρύσουμε .και

3ον) γιατί μας θυμίζει ότι είναι χρέος όλων μας να μη λησμονούμε την ιστορία μας και να αποτίνουμε φόρο τιμής στους πρωταγωνιστές της.

 

Κυρίες και κύριοι πιστεύω πως αν κλείσουμε για λίγο τα μάτια μας θα αισθανθούμε μια αόρατη δύναμη να μας παίρνει από το χέρι να μας ανεβάζει στις ουρανογείτονες κορφές του Ισμαρου, της Στράντζας και του Ιερού όρους ακούγοντας μια γλυκεία φωνή να μας σιγοψιθυρίζει:

«Κοιτάξτε εδώ, να εδώ πάνω στα ανάκτορα του υλάτη Απόλλωνα, εδώ που γεννήθηκαν οι θεοί και θεές των δασών της Θράκης. Να από εδώ, από τους Ορφικούς αυτούς δρυμώνες ξεκίνησε το Ορφικό τραγούδι και έγινε τραγούδι όλου του κόσμου.

 

Εις της Θράκης την ένδοξη χώρα

Σέρναν μάγισσες μεγάλο χορό

Μα εφύσησε αγέρι ψυχρό

Και σκορπίστηκαν τώρα

 

 

ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΑΣ..