ΟΓΔΟΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΘΡΑΚΩΝ (Α΄ΜΕΡΟΣ)

 

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΥΝΕΔΡΙΑΚΗ
Τα παγκόσμια συνέδρια των Θρακών αποτελούν θεσμό για το θρακικό ελληνισμό και τη Θράκη και μετά το Διδυμότειχο που φιλοξένησε το 7ο Παγκόσμιο Συνέδριο τώρα σειρά έχει η πόλη της ΚΟΜΟΤΗΝΗΣ να οργανώσει και να φιλοξενήσει το 8ο Παγκόσμιο Συνέδριο. Το συνέδριο θα πραγματοποιηθεί από 14 έως 16 Αυγούστου και έχει θέμα τις
«Προοπτικές ανάπτυξης στο νέο γεωπολιτικό σκηνικό της Θράκης».

Το τριήμερο συνέδριο αναμένεται να φιλοξενήσει 500 συνέδρους από την Ελλάδα και το εξωτερικό, οι οποίοι φέτος θα επικεντρωθούν στις προοπτικές ανάπτυξης της Θράκης με τα νέα γεωπολιτικά δεδομένα που δημιουργούνται στο χώρο. Φέτος επιχειρείται μία νέα προσπάθεια, μία νέα αρχή για το συνέδριο σταθμός που αφορά τους απανταχού Θρακιώτες.

Το συνέδριο θα διεξαχθεί στο αμφιθέατρο της Παλιάς Νομικής στην Κομοτηνή, ένας χώρος που επιλέχθηκε για να βοηθήσει στην μεταφορά των συνέδρων καθώς βρίσκεται πολύ κοντά στο κέντρο της Κομοτηνής. Το συνέδριο Θρακών διοργανώνεται κάθε τρία χρόνια και η επόμενη πόλη διεξαγωγής του είναι η Ξάνθη, όπως έχει ήδη αποφασιστεί.

Αξίζει ωστόσο αναφοράς η πρώτη προσυνεδριακή ημερίδα που θα πραγματοποιηθεί στη Θεσσαλονίκη στις 24 Μαΐου  από την ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΘΡΑΚΙΚΩΝ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ.

Η ημερίδα θα ξεκινήσει τις εργασίες της με τη χορωδία του συλλόγου Ανατολικοθρακιωτών «Ο Αγιος Μόδεστος» του Λακκώματος Χαλκιδικής, με το « καλώς ορίσατε φίλοι μου»    
Οι θεματικές ενότητες που θα αναπτυχθούν θα είναι:
1.    ΘΡΑΚΗ Διαμορφούμενο περιβάλλον – κίνδυνοι – ευκαιρίες – προοπτικές από τη διέλευση των αγωγών. ΕΙΣΗΓΗΤΗΣ: Ιωάννης Φωτιάδης στρατηγός ε.α. μέλος του Δ.Σ. της Π.Ο.Θ.Σ.
2.    Οι ‘Έλληνες Πομάκοι παρελθόν- παρόν και μέλλον για τη Θράκη . ΕΙΣΗΓΗΤΗΣ: Ιωάννης Κουριαννίδης, Τραπεζικός-εκδότης περιοδικού ΕΝΔΟΧΩΡΑ, μέλος του Δ.Σ. της Π.Ο.Θ.Σ.
3.    Ανάδειξη των ευρημάτων της Μικρής Δοξιπάρας – Ζώνης και η συμμετοχή τους στην πολιτιστική και οικονομική ανάπτυξη της Θράκης ΕΙΣΗΓΗΤΗΣ: Διαμαντής Τριαντάφυλλος, Επίτιμος έφορος αρχαιοτήτων και Δόμνα Τερζοπούλου, Αρχαιολόγος
4.    ΘΡΑΚΙΚΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η Ιστορική ταυτότητα και η γενοκτονία του. ΕΙΣΗΓΗΤΗΣ : Θεοφάνης Μαλκίδης, Καθηγητής κοινωνικών επιστημών στο Δ.Π.Θ.
5.    Η συμμετοχή των σχολών του Δ.Π.Θ. στην ανάπτυξη του Βόρειου Έβρου: ΕΙΣΗΓΗΤΗΣ: Κουτρούμπας Σπυρίδων αναπληρωτής καθηγητής του Δ.Π.Θ.
6.    Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι σε μία κοινή ιστορική προοπτική ΕΙΣΗΓΗΤΗΣ Πατήρ Νικόλαος Λουδοβίκος, αναπληρωτής καθηγητής στην Ανωτάτη Εκκλησιαστική Ακαδημία Θεσσαλονίκης, διδάσκει στο Ορθόδοξο Ινστιτούτο του Cambridge και στο πανεπιστήμιο της Ουαλίας.
Η προσυνεδριακή θα πραγματοποιηθεί στην αίθουσα  του κινηματοθεάτρου ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ κάτω από την στρατιωτική λέσχη της Θεσσαλονίκης, που βρίσκεται απέναντι από το Λευκό Πύργο. Ώρα έναρξης των εργασιών η 11η π.μ.



ΝΑ ΓΡΑΦΟΥΝ ΟΙ ΕΙΣΗΓΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΗΜΕΡΙΔΑΣ ΚΑΙ ΝΑ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΙ Η ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΗΣ ΠΟΘΣ ΣΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ
Η ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΤΟΥ ΦΑΝΗ ΜΑΛΚΙΙΔΗ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΥΝΕΔΡΙΑΚΗ ΗΜΕΡΙΔΑ ΤΗΣ ΠΟΘΣ     ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΤΟΥ 8ου ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ ΤΩΝ ΘΡΑΚΩΝ
24 ΜΑΙΟΥ 2009



Θρακικός Ελληνισμός. Η ταυτότητά του και η γενοκτονία

Αγαπητοί συμπατριώτες, η απουσία μου σε διεθνές συνέδριο εκτός Ελλάδος, όπου μαζί με Αρμένιους και Ασσύριους θα μιλήσω για τα ζητήματα της γενοκτονίας από τους Νεότουρκους και τους Κεμαλικούς, δεν μου επιτρέπει να μιλήσω στην προσυνεδριακή ημερίδα. Σας στέλνω τις καλύτερες ευχές μου και ελπίζω ότι στο εγγύς μέλλον θα είμαστε σε πολύ καλύτερη θέση σε ότι αφορά τη γνώση της τραγικής αυτής σελίδας για τον Θρακικό Ελληνισμό.

Είναι διαπιστωμένο πλέον ότι ο Θρακικός Ελληνισμός και γενικότερα ο Ελληνισμός του Πόντου, της Μικράς Ασίας- Ιωνίας, της Καππαδοκίας, ο οποίος ζούσε στο οθωμανικό κράτος μέχρι το 1922-1923, έπαιξε σημαντικότατο αν όχι κεντρικό ρόλο στην εξέλιξη της ιστορίας του ελληνικού λαού.

Επίσης είναι κοινά αποδεκτό ότι αυτό το ιδιαίτερης αξίας κομμάτι του Ελληνισμού που ζούσε στην ενιαία Θράκη, στην Ιωνία, στον Πόντο, στην Καππαδοκία, μπήκε στο περιθώριο αμέσως μετά την έλευσή του ως ακρωτηριασμένο προσφυγικό σώμα στον ελλαδικό χώρο. Ειδικότερα το προσφυγικό στοιχείο αντιμετωπίστηκε σε γενικές γραμμές σαν ξένο σώμα, που ήλθε στην Ελλάδα προκειμένου να διαταράξει πολιτικές, οικονομικές, κοινωνικές και άλλες ισορροπίες, και τέθηκε στο παρασκήνιο. Ήταν βάρος που έπρεπε ή να εξαφανισθεί ή τουλάχιστον να μείνει χωρίς ουσιαστικό μέλλον και αυτό μπορούσε να γίνει με την ολοκληρωτική ισοπέδωση του πλούσιου παρελθόντος. Ειδικότερα, σε ότι αφορά το Θρακικό Ελληνισμό, ο πρώτος ακρωτηριασμός στην Ανατολική Ρωμυλία και στην ανατολική Θράκη, ακολουθήθηκε και από ένα δεύτερο με τον διασκορπισμό των ανατολικοθρακών και βορειοθρακών σε όλη την Ελλάδα και από έναν τρίτο στη δεκαετία του 1950 και 1960, με τη μετανάστευση σε όλο τον κόσμο.

Η υπογραφή του ελληνοτουρκικού συμφώνου φιλίας του 1930 δεν λειτούργησε μόνο οικονομικά εις βάρος των προσφύγων αφού «η συντριπτική πλειοψηφία τους είδε να χάνεται το ενδεχόμενο αποζημίωσης των περιουσιών τους», αλλά λειτούργησε ηθικά και πολιτικά σαν το πρώτο μέσο για την εξαφάνιση του προσφυγικού πληθυσμού, για την εξαφάνιση της μνήμης. συνεχίστηκε «με ιδιαίτερο ζήλο» και τα επόμενα χρόνια. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος θα προχωρήσει ακόμη ένα βήμα προτείνοντας έναν από τους βασικούς υπεύθυνους για τη γενοκτονία των Ελλήνων, Μουσταφά Κεμάλ για το Νόμπελ Ειρήνης.

Η συγκεκριμένη πολιτική συνεχίστηκε και στις επόμενες δεκαετίες και αποτέλεσε μαζί με την κοινή ελληνοτουρκική ένταξη και πορεία στο ΝΑΤΟ το 1952.

Έτσι όταν στην Ελλάδα εμφανιζόταν μία διαφορετική έκφραση του προσφυγικού ζητήματος τότε έμπαιναν σε λειτουργία οι μηχανισμοί μη πρόκλησης και μη αναμόχλευσης του παρελθόντος. Παράλληλα ένα σημαντικό μέρος της Θράκης και του ελληνικού της πληθυσμού που χάθηκε στην ανατολική Ρωμυλία, λησμονήθηκε επίσης στη δίνη των βαλκανικών εντάσεων και αντιπαραθέσεων και μετέπειτα στον παραλογισμό του Ψυχρού Πολέμου.

Εκεί όπου τα ελληνικά συμφέροντα ταυτίστηκαν με ξένα και η αλήθεια παραμερίστηκε προς όφελος εφήμερων και πρόσκαιρων λογικών και μαζί με κρατικούς και παρακρατικούς μηχανισμούς, λειτουργούσαν κατασταλτικά στο πεδίο της μνήμης και της ιστορίας, ήταν η χωροφυλακή της λήθης.

Η μεταπολίτευση άνοιξε έναν άλλο κύκλο, όπου οι σύλλογοι, οι κυριότεροι εκφραστές του προσφυγικού χώρου, οι οποίοι λειτούργησαν ως κιβωτοί διάσωσης της ιστορικής διαδρομής του ελληνικού λαού που ζούσε στο οθωμανικό κράτος, ενώ διέσωσαν και ανεκτίμητης αξίας κειμήλια και ιδιαίτερες πολιτισμικές εκφράσεις ( π.χ αναστενάρια). Χωρίς αυτούς τους συλλογικούς θεσμούς, δεν θα υπήρχε καμία σοβαρή και δυναμική αναφορά για τον Ελληνισμό της καθ΄ υμάς Ανατολής. Η όποια κινητικότητα θα περιοριζόταν σε στατικές προσεγγίσεις.

Η λογική και οι κρατικές επιδιώξεις και συμφέροντα που περιγράψαμε πιο πάνω ή θα τα είχαν εξαφανίσει όλα ή θα γινόταν επίκληση του συναισθηματικού κόσμου των προσφύγων ή θα τα είχε περιορίσει σε οικισμούς και οδούς που θα είχαν πίσω από τον τόπο καταγωγή τους τον επιθετικό προσδιορισμό «Νέα». Νέα Σμύρνη, Νέα Ιωνία, Νέα Κερασούντα, Νέα Ορεστιάδα, Νέα Αγχίαλος, Νέοι Επιβάτες.

Μάλιστα σε ότι αφορά τη Θράκη και τη βία που ασκήθηκε εναντίον των Ελλήνων από τους Νεότουρκους και κεμαλικούς και τους Βούλγαρους, τα δημοσιεύματα των επιστημονικών περιοδικών των Θρακών προσφύγων αποτελούν μνημεία γνώσης και τεκμήρια τέλεσης του μαζικού εγκλήματος.

Παράλληλα οι σύλλογοι διέσωσαν το χορό, το τραγούδια, και οι άνθρωποί τους, την γαστρονομική, υφαντουργική, αμπελουργική, αρχιτεκτονική παράδοση των προσφύγων. Από την μεταπολίτευση όμως μετά αυτό το μοντέλο δεν μπορούσε να λειτουργήσειμε τον ίδιο τρόπο. 4εν μπορούσε να προσελκύσει την τρίτη γενιά μόνο ένα μικρό κομμάτι του προσφυγικού πολιτισμού. Για αυτό και υπήρξαν οι αναζητήσεις και οι διεκδικήσεις που έφτασαν στο να αναδειχθούν και άλλες ψηφίδες του μεγάλου ψηφιδωτού που καταστράφηκε από τους υπεύθυνους της εκδίωξης των Ελλήνων. Επίσης να παλέψουν ενάντια στη επίθεση που έγινε για πολλά χρόνια ενάντια στη μνήμη, όπως έγραφε και ο Τσέχος συγγραφέας Μίλαν Κούντερα «η πάλη του ανθρώπου ενάντια στην εξουσία είναι η πάλη της μνήμης κατά της λήθης».

Οι Θρακιώτες είχαν επιπλέον λόγους για να αναδείξουν και τα υπόλοιπα κομμάτια της ιστορίας τους, αφού μία σειρά από αιτίες δεν άφηναν το Θρακικό πολιτισμό να αναπνεύσει. Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις, η μεγάλη μετανάστευση της δεκαετίας του 1960 προς τη δυτική Ευρώπη -κυρίως προς την τότε δυτική Γερμανία- αλλά και προς το εσωτερικό της Ελλάδας, δημιούργησαν καταστάσεις ασφυξίας. Η Θρακική παράδοση και ιστορία περιοριζόταν σε δύο- τρεις χορούς και τραγούδια, και η Θράκη ήταν γνωστή ως τόπος εξορίας για ανεπιθύμητους δημοσίους υπαλλήλους και στρατιωτικούς. Η πολιτική αυτή ήθελε τη Θράκη παραμεθόρια περιοχή, τόπο συνόρων και εξορίας. Το «θα σε στείλω στον Έβρο» πέρασε από τον κινηματογράφο μέχρι τη λογοτεχνία.

Αυτός ο κύκλος συνεχίστηκε μέχρι τη δεκαετία του 1990, όταν οι Θρακιώτες, οι Πόντιοι, οι Ίωνες, οι Καππαδόκες κατανόησαν ότι δεν μπορούσε να κινηθεί ένας σύγχρονος άνθρωπος μόνο με ένα μέρος της ιστορίας τους. 4εν έφτανε για να ζήσει μόνο με αυτό. Η ανάδειξη της κυριότερης αιτίας για την διακοπή συνέχειας του Θρακικού και του υπόλοιπου Ελληνισμού που ζούσε στο οθωμανικό κράτος, της γενοκτονίας ήταν η αρχή για ένα νέο κύκλο.

Η γενοκτονία στοίχισε τη ζωή σε πάνω από 900.000 Έλληνες της Θράκης, της Ιωνίας, του Πόντου, από τους πάνω από 2.000.000 που ζούσαν εκεί. Μόνο στη Θράκη τα θύματα είναι πάνω από 300.000 άνθρωποι. Εδώ θα πρέπει να κάνουμε μία παρέμβαση σε ότι αφορά τα στοιχεία. Το ζήτημα του αριθμού των Ελλήνων που ζούσε στο Οθωμανικό κράτος, αποτελεί μείζον για πολλούς ερευνητές, ενώ αμφισβητείται από πολλούς τουρκικούς μηχανισμούς διαστρέβλωσης της αλήθειας και από συνεργαζόμενους με αυτούς ξένους.

Τα στοιχεία τα οποία διαθέτουμε είναι η απογραφή που πραγματοποίησε το Οικουμενικό Πατριαρχείο την περίοδο 1910-1912 σε συνεργασία με τα ελληνικά προξενεία και η απογραφή του οθωμανικού κράτους το 1914, η οποία όμως παρουσιάζει πολλές ελλείψεις, λόγω της καταγραφής αρκετές φορές μόνο των, ανδρών που μιλούσαν ελληνικά, την απουσία πολλές φορές των γυναικών και παιδιών, των Ελλήνων που μιλούσαν τουρκικά, των μουσουλμάνων που μιλούσαν ελληνικά. Επίσης η υποχρέωση καταβολής στρατιωτικού φόρου σε επίπεδο κοινότητας, ωθούσε τους χριστιανούς να δηλώνουν μικρότερο πληθυσμό, η καταγραφή όλων των μουσουλμάνων ως Τούρκων, όπως και η υπερβολή των στατιστικών των μουσουλμάνων και η μείωση των χριστιανικών είναι μερικά από τα προβλήματα που εμφανίζει η οθωμανική απογραφή. Μετά την εκδίωξη των Ελλήνων, το 1928 απογράφηκαν στην Ελλάδα 1.221.849 πρόσφυγες, εκ των οποίων 1.104.216 προερχόμενοι από την οθωμανική αυτοκρατορία (626.954 από την Ιωνία, 256.635 από τη Θράκη, 182.169 από τον Πόντο, 36.458 από την Κωνσταντινούπολη) και οι υπόλοιποι από την ανατολική Ρωμυλία (49.027), Ρωσία (11.435), κ.ά. Ο αριθμός αυτός όμως δεν παρουσιάζει το πραγματικό μέγεθος των προσφύγων, αφού δεν λαμβάνει υπόψη τους θανάτους στο διάστημα 1922-1928 (περίπου 75.000) και τους 66.000 πρόσφυγες που έγιναν ξανά πρόσφυγες στη 4υτική Ευρώπη, ΗΠΑ, Αίγυπτο, όπως και τους Έλληνες που κατέφυγαν στη Σοβιετική Ένωση.

Η προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων αποτέλεσε καταστατικό στόχο του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ). Η θεμελιώδης παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων έγινε με τα μαζικά εγκλήματα εναντίον λαών τα οποία μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο ονομάστηκαν γενοκτονία. «Γενοκτονία σημαίνει οποιαδήποτε από τις ακόλουθες πράξεις οι οποίες διαπράττονται με την πρόθεση καταστροφής, εν όλω ή εν μέρει, μίας εθνικής, εθνοτικής, φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδας ως τέτοιας α) ανθρωποκτονία μελών της ομάδας, β) πρόκληση βαρείας σωματικής ή διανοητικής βλάβης σε μέλη της ομάδας γ) με πρόθεση επιβολή επί της ομάδας συνθηκών ζωής υπολογισμένων να επιφέρουν τη φυσική καταστροφή της εν όλω ή εν μέρει, δ) επιβολή μέτρων που σκοπεύουν στην παρεμπόδιση των γεννήσεων εντός της ομάδας ε) δια της βίας μεταφορά παιδιών της ομάδας σε άλλη ομάδα».

Η γενοκτονία σύμφωνα με τη Συνθήκη αφορά ένα έγκλημα που αποβλέπει στη συστηματική, με βίαια ως επί το πλείστον μέσα, επιδιωκόμενη εξόντωση ολόκληρης φυλής ή τμήματος αυτής σε ορισμένο τόπο και πρόκειται για ένα έγκλημα, το οποίο δεν έχει συνάρτηση με πολεμικές συγκρούσεις. Είναι η καταστροφή ενός έθνους ή μιας εθνικής ομάδας, ένα συντονισμένο σχέδιο που τείνει να καταστρέψει τα θεμέλια της ζωής των εθνικών ομάδων, με στόχο να εξοντωθούν.

Οι μαζικοί διωγμοί που διαπράχθηκαν εναντίον των Ελλήνων της Θράκης, του Πόντου και της Μικράς Ασίας, συνιστούν σύμφωνα με τα παραπάνω γενοκτονία. Ιδιαίτερη σημασία για την τεκμηρίωση της γενοκτονίας των Ελλήνων, εκτός από τις χιλιάδες εκθέσεις των ελληνικών διπλωματικών αρχών στο Οθωμανικό κράτος, έχουν οι μαρτυρίες ξένων διπλωματών (π.χ των πρεσβευτών των ΗΠΑ Μοργκεντάου και Χόρτον). Επίσης μεγάλη σημασία έχουν οι αφηγήσεις των επιζησάντων, ενώ τα τελευταία χρόνια Τούρκοι ερευνητές όπως ο Τανέρ Ακσάμ (Taner Aksam) αποδεικνύουν μέσα από έγγραφα το προσχεδιασμένο έγκλημα κατά των Ελλήνων, καταρρίπτοντας το επιχείρημα πάνω στο οποίο στήθηκε η δημιουργία του τουρκικού κράτους «περί εθνικοαπελευθερωτικού, αντιιμπεριαλιστικού αγώνα». Ειδικότερα ο Ακσάμ επισημαίνει ότι «μία συζήτηση γύρω από τη γενοκτονία θα αποκαλύψει ότι το κράτος δεν προέκυψε από έναν βασικά αντιιμπεριαλιστικό αγώνα, αλλά από ένα πόλεμο που διεξήχθη κατά της ελληνικής και αρμενικής μειονότητας».

Μία πολύ σημαντική εξέλιξη στο ζήτημα της γενοκτονίας αποτελεί η προβολή των θέσεων του Τζωρτζ Στάντιον (G. H Stantion ) καθηγητή στο πανεπιστήμιο Γέιλ για τα στάδια- φάσεις του μαζικού εγκλήματος, τις οποίες παρουσίασε ως εξής:

1.Ομαδοποίηση.
2. Στιγματισμός ή Συμβολισμός
3. Απανθρωποποίηση ή Θηριοποίηση.
4. Οργάνωση.
5. Πόλωση.
6.Προετοιμασία
7. Εξολόθρευση.
8. Απόσειση ευθυνών ή άρνηση ενοχής.

Στην περίπτωση της γενοκτονίας των Ελλήνων τα οχτώ στάδια του Στάντιον εφαρμόστηκαν ως ακολούθως:


Ομαδοποίηση

Η ομαδοποίηση των Ελλήνων είχε ενταθεί από τα τέλη του 19ου αιώνα- είχε ξεκινήσει πολύ νωρίτερα- όταν το οθωμανικό κράτος είχε ομαδοποιήσει τους μη μουσουλμάνους, οι οποίοι είχαν διαφορετική αντιμετώπιση. Με την επικράτηση των Νεότουρκων στις αρχές του 20ου αιώνα και του κεμαλισμού de jure μετά το 1919 και de facto λίγο πριν τη Συνθήκη της Λωζάννης οι Έλληνες ομαδοποιούνται περαιτέρω. Οι ρατσιστικές θέσεις του νεοτουρκικού και κεμαλικού καθεστώτος κάνουν λόγο για ένα έθνος και μία γλώσσα. Οι κεμαλικοί κηρύττουν το τουρκικό έθνος σε διωγμό και ξεσηκώνουν τον λαό στον αγώνα για την υπεράσπιση της πατρίδας. Όποιος δε συμμορφώνεται θεωρείται εχθρός και εξοντώνεται.


Στιγματισμός ή Συμβολισμός

Στο οθωμανικό κράτος και στην περίοδο των Νεότουρκων, οι οποίοι έμειναν μόνο στις διακηρύξεις, ο αλλόθρησκος και ειδικότερα ο μη μουσουλμάνος αποτελούσε μία διαφορετική πραγματικότητα. Ο στιγματισμός είναι αποτέλεσμα επιβολής διοικητικών και άλλων μέτρων κατά των Ελλήνων αφού τους απαγορεύεται η άσκηση πολλών επαγγελμάτων και οδηγούνται στον οικονομικό αφανισμό. Όσοι αντέχουν οδηγούνται στα τάγματα εργασίας και εκεί εξοντώνονται.


Απανθρωποποίηση ή Θηριοποίηση

Ο άθεος, ο χριστιανός, ο άπιστος, ο «γκιαούρης» δεν είχε ανθρώπινη υπόσταση. Η προπαγάνδα του νεοτουρκικού και του κεμαλικού καθεστώτος αναφερόταν σε χριστιανούς οι οποίοι είναι πανούργα άτομα, απάνθρωπα όντα, με εμπορικό δαιμόνιο που εκμεταλλεύονται τον αθώο Τούρκο και ληστεύουν την εθνική περιουσία, η οποία πολλές φορές μεταφέρεται εκτός κράτους.
Ο κεμαλισμός θεωρεί τους Έλληνες ξένο και επικίνδυνο στοιχείο, τόσο για τη φυσική συνέχεια του κράτους, όσο και για το οικονομικό του μέλλον. Η γενοκτονία ήταν λεηλασία των ελληνικών περιουσιών, αφού η αστική μουσουλμανική –τουρκική τάξη άρχισε να γεννιέται μετά τη γενοκτονία των Eλλήνων (και των Αρμενίων).


Οργάνωση

Οι Νεότουρκοι αποφασίζουν για τη δημιουργία ενός εθνικού κράτους, αυτή η προσπάθεια εντείνεται με τους κεμαλικούς, οι οποίοι προπαγανδίζουν την ομογενοποίηση του κράτους. Οι δύο αυτές κυρίαρχες πολιτικά και στρατιωτικά ομάδες στο οθωμανικό κράτος δημιουργούν μονάδες κρούσης, παραστρατιωτικά σώματα και σχέδια εξουδετέρωσης των Ελλήνων. Τα σχέδια ξεκινούν από την ανατολική Θράκη και επεκτείνονται όπου υπάρχουν Έλληνες στο οθωμανικό κράτος.


Πόλωση

Ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, και από το 1920 η παρουσία του ελληνικού στρατού στην ανατολική Θράκη και στην Ιωνία, δίνουν τη δυνατότητα σε κρατικές και παρακρατικές δυνάμεις να δημιουργήσουν το κατάλληλο πλαίσιο για την εξόντωση των Ελλήνων.


Προετοιμασία

Το νεοτουρκικό και κεμαλικό καθεστώς γκετοποιεί τους Έλληνες,επιστρατεύοντάς τους, χρησιμοποιώντας τους σε καταναγκαστικά έργα μετά από ατέλειωτες και εξοντωτικές πορείες των ταγμάτων εργασίας, επιβάλλοντάς τους εξοντωτικές πληρωμές ποσών και εξορίζοντάς τους. Η γκετοποίηση των Ελλήνων από το καθεστώς έγινε με μεθοδικότητα, οργάνωση, και αποτελεσματικότητα.


Εξολόθρευση

Τις αρπαγές των περιουσιών ακολουθούν οι δολοφονίες των Ελλήνων με ποικίλους τρόπους, που εξαφανίζουν την ελληνική παρουσία από την Ιωνία, τον Πόντο, τη Θράκη, από κάθε γωνιά του οθωμανικού κράτους.


Απόσειση ευθυνών ή άρνηση ενοχής

Η Τουρκία αρνείται τη γενοκτονία και οποιαδήποτε ανάμειξη στο μαζικό έγκλημα.
Προσπαθεί να αποκρύψει το έγκλημα, κατηγορεί τους Έλληνες για τις δολοφονίες αφού συνεργάστηκαν με ξένες δυνάμεις κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και μετά. Γι' αυτό κατέφυγε στη μέθοδο της πλαστογράφησης των ιστορικών, εθνολογικών και πολιτικών γεγονότων, που αποτελεί συνήθης τακτική των θυτών μίας γενοκτονίας.

Η γενοκτονία των Ελλήνων δεν παραγράφεται, ισχύει δηλαδή το απαράγραπτο του δικαιώματος στην αποκατάσταση των θυμάτων της γενοκτονίας, αποκατάσταση η οποία μέσω της ηθικής πλευράς αλλά και της υλικής, δηλαδή της αποζημίωσης, παραμένει μια συνεχιζόμενη κρατική ευθύνη λόγω των υποχρεώσεων της Τουρκίας σε θέματα ανθρώπινων δικαιωμάτων βάσει της Συνθήκης 4ιεθνούς 4ικαίου.

Η απόπειρα του πρωτεργάτη της γενοκτονίας των Ελλήνων και των Αρμενίων Ταλάτ πασά να εισπράξει «υπέρ των Αρμενίων» τις αποζημιώσεις των ασφαλιστηρίων ζωής που κατέβαλαν για χρόνια οι άνθρωποι που ο ίδιος εξόντωσε, φανερώνει το θράσος του θύτη, ακόμη βεβαίως και σήμερα με τη στάση της επίσημης Τουρκίας.

Το μείζον θέμα σε αυτή την περίπτωση δεν είναι η αποζημίωση κάποιων ανθρώπων που θα πάρουν τα χρήματα των προγόνων τους, αλλά ουσιαστικά αποτελεί ένα μέτρο προκειμένου να πιεσθεί η Τουρκία που έχει διαπράξει το μαζικό έγκλημα, τη γενοκτονία, να προβεί και στην αναγνώριση αλλά και στη συγνώμη απέναντι στα θύματα αυτής της γενοκτονίας. Θα πρέπει τα προσφυγικά και ειδικότερα τα Θρακικά σωματεία να συμβάλλουν και αυτά στην περαιτέρω ανάδειξη του σοβαρού αυτού ζητήματος, το οποίο αναδεικνύει μία νέα παράμετρο στην υπόθεση της γενοκτονίας, παράμετρος η οποία δεν είναι θέμα χρημάτων, αλλά ηθικής δικαίωσης.

Είναι ανάγκη να συγκεντρωθούν όποιες πληροφορίες υπάρχουν επί των θεμάτων ασφάλειας ζωής, όχι μόνο στη συγκεκριμένη εταιρεία και σε άλλες, από τους απογόνους των θυμάτων της γενοκτονίας. Το γενικό συμπέρασμα είναι μετά από πολλά χρόνια λήθης, η προσπάθεια για την ανάδειξη του αποσιωπημένου μαζικού εγκλήματος εναντίον των Ελλήνων έχει ουσιαστικά αποτελέσματα.

Την ίδια στιγμή η Τουρκία και οι υποστηρικτές της σε όλον τον κόσμο εφευρίσκουν διάφορα σενάρια προκειμένου να δικαιολογήσουν τις μαζικές εκτοπίσεις και τελικώς τις μαζικές δολοφονίες ενάντια στους Έλληνες.

Σύμφωνα με τον Τανέρ Ακσάμ «στα θεμέλια του τουρκικού κράτους της Τουρκικής δημοκρατίας υπάρχει η ιστορία δολοφονίας ενός λαού….Η Τουρκική δημοκρατία, η οποία είναι προϊόν αυτής της Ιστορίας, της δομής, της ψυχικής κατάστασης, αποτελεί από μόνη της πρόβλημα….Το γεγονός ότι η Τουρκική #ημοκρατία έχει συγκροτηθεί επί του αίματος των μειονοτήτων…εμπόδισε βασικά να συμβιώσουν ειρηνικά και οι λαοί που τελικά ζουν ο ένας δίπλα στον άλλον, επί κοινών εδαφών».

Είναι ξεκάθαρο πλέον ότι η Τουρκία εκτός από την άρνηση τέλεσης του εγκλήματος, έχει επιδοθεί σε συστηματική προσπάθεια για να εξηγηθεί, να δικαιολογηθεί και να στοιχειοθετηθεί το μαζικό έγκλημα, που κατέληξε στην ολοκληρωτική εκδίωξη των Ελλήνων. 9στόσο η νέα πραγματικότητα δεν μπορεί να εμποδιστεί. Αυτό γίνεται αντιληπτό και στην Τουρκία όπου έχει ξεκινήσει μία μεγάλη προσπάθεια ανάδειξης των γενοκτονιών και των διώξεων που έχουν υποστεί οι Έλληνες και οι Αρμένιοι .

Παρά το γεγονός ότι ο Ελληνισμός της Θράκης, της Ιωνίας, του Πόντου, της Καππαδοκίας αποτέλεσε για χρόνια ένα σημείο αναφοράς του ελληνικού λαού, χρειάστηκαν λίγες μόνο μέρες στρατιωτικής δράσης από τους Οθωμανούς και τους Κεμαλικούς για να εξαφανιστεί βιολογικά και λίγες δεκαετίες, λήθης για να καταργηθεί και ηθικά. Είναι γεγονός ότι για πάρα πολλά χρόνια η ιστορία των Ελλήνων της Θράκης, όπως άλλωστε και η ιστορική διαδρομή των Ελλήνων της καθ’ ημάς Ανατολής, έμεινε στο περιθώριο της επιστημονικής έρευνας και της πολιτικής δραστηριότητας. Πολιτικοί και άλλοι λόγοι υπαγόρευσαν την\ αποσιώπηση της ανάδειξης των πτυχών της ιστορίας του ελληνικού λαού στη Θράκη, αλλά και στον Πόντο, την Ιωνία και την Καππαδοκία.

Το Θρακικό ζήτημα είναι πλέον στο προσκήνιο, στο φως, στην αλήθεια. Πολλοί που επιδίωξαν με τη βία και την πολιτική να εξαφανιστεί ο προσφυγικός και ιδιαίτερα ο Θρακικός Ελληνισμός και ο πολιτισμός του δεν το κατάφεραν.

Η Θράκη είναι η δική μας κληρονομιά που αποτυπώνει ένα μεγάλο μέρος του πλούτου του ελληνικού λαού και του πολιτισμού του, την ιστορική του ταυτότητα, τη γλώσσα, τη οικουμενικότητα, το φυσικό και αρχιτεκτονικό τοπίο, είναι ο πολιτισμός στον οποίο αναφέρονται ως παγκόσμιο πρότυπο εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο. Είναι το σημείο αναφοράς των επόμενων γενεών των προσφύγων που ζουν στην Ελλάδα και σε όλο τον κόσμο. Είναι μία νέα, ελπιδοφόρα και ουσιαστική προοπτική για τους νέους ανθρώπους ώστε μέσα και από την εκπαίδευση, τη γνώση της ιστορίας, να αναζητήσουν τη γνώση και να ανακτήσουν την ταυτότητά τους.

Ο κύκλος αυτός της ανάκτησης της ταυτότητας του Θρακιώτη, η οποία είχε χαθεί για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα έχει ακόμη πολύ απόσταση να διανύσει και να δημιουργήσει τις συνθήκες για νέα και σύγχρονα αιτήματα. 9στόσο η ιστορική περίοδος που διανύουμε δημιουργεί ευνοϊκές συνθήκες. Σε όλη την Ελλάδα και σε όλο τον κόσμο, γίνεται πλέον κατανοητό ότι χωρίς τη γνώση της ιστορίας και της τραγικής αυτής σελίδας που γνώρισαν οι Έλληνες, χωρίς δηλαδή της ανάδειξης της γενοκτονίας, δεν μπορεί να υπάρξει ολοκληρωμένη κατανόηση της ιστορίας.

Για αυτό και αναλαμβάνονται πρωτοβουλίες ουσίας για την ανάδειξη της γενοκτονίας που κινούνται σε ένα νέο και πιο ουσιαστικό πλαίσιο λειτουργίας καιδραστηριότητας των συλλογικών εκπροσωπήσεων. Τα αποτελέσματα δείχνουν
ότι η ουσία έχει υπερβεί τον τύπο, η αλήθεια έχει ξεπεράσει το ψεύδος, το φως ,έχει νικήσει το σκότος.



ΟΙ ΠΟΜΑΚΟΙ ΧΘΕΣ – ΣΗΜΕΡΑ – ΑΥΡΙΟ
Του κ. ΓΙΑΝΝΗ ΚΟΥΡΙΑΝΝΙΔΗ μέλους του Δ.Σ. της Π.Ο.Θ.Σ.

ΧΘΕΣ
Για τους Πομάκους του χθες, δεν έχουμε να πούμε και πολλά πράγματα. Κλεισμένοι πίσω από τις μπάρες που τους είχε επιβάλει το ελληνικό κράτος, αποτελούσαν μία κλειστή κοινωνία, με διαφορετική γλώσσα και θρησκεία από αυτή των υπολοίπων Ελλήνων της Θράκης, αλλά και με διαφορετική γλώσσα και έθιμα από αυτά των υπολοίπων μουσουλμάνων της Θράκης μας.
Η πολιτική που ακολουθούσε το ελληνικό κράτος απέναντί τους ήταν μία ανόητη όσο και ατελέσφορη προσπάθεια, να εγκαταλείψουν την περιοχή τους και είτε να διασκορπιστούν στην υπόλοιπη Ελλάδα είτε να πάνε στην ... Τουρκία!
Ανόητη και ατελέσφορη, διότι δεν ελάμβανε υπ’ όψιν της το δέσιμο ενός ανθρώπου με τον τόπο που ποτίζει καθημερινά με τον ιδρώτα του, με τον τόπο όπου βρίσκονται θαμμένοι οι πρόγονοί του, με τον τόπο που περικλείει όλες τις εικόνες, τις μνήμες, τις οσμές και τις γεύσεις της παιδικής του ηλικίας, με όλα αυτά δηλαδή που συγκροτούν την έννοια «πατρίδα». Ακόμη κι αν κάποιοι μετανάστευσαν στο εξωτερικό ή κατέφυγαν στα αστικά κέντρα, απλά ακολούθησαν τις επιλογές όλων των υπολοίπων Ελλήνων μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Ανόητη και ατελέσφορη επίσης, διότι η Τουρκία, με εξαίρεση τη θρησκεία, δεν τους προσέφερε άλλα θέλγητρα (είτε πολιτισμικά, είτε οικονομικά, είτε κοινωνικά), τα οποία να τους προσελκύσουν για μόνιμη εγκατάσταση εκεί.
Δεν έμεινε όμως αδρανής η χώρα μας προς την κατεύθυνση αυτή. Φρόντισε, με ιδιαίτερα επιτυχείς (είναι αλήθεια!) ενέργειες, να φέρει την ίδια την Τουρκία μέσα στην πομακική καθημερινότητα.
Με αιχμή του δόρατος το τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής, η Τουρκία εκμεταλλεύθηκε τις διαρκείς υποχωρήσεις της ελληνικής πλευράς από το πλαίσιο των όρων της συνθήκης της Λωζάνης (να αναφέρουμε λ.χ. τα περίφημα Μορφωτικά Πρωτόκολλα του 1951 και 1968, με τα οποία επιβλήθηκε η υποχρεωτική διδασκαλία της τουρκικής γλώσσας σε όλους τους μουσουλμάνους της Θράκης, ανεξαρτήτως καταγωγής, αποκλειομένης έτσι της διδασκαλίας της πομακικής, ως μητρικής γλώσσας των Πομάκων, κάτι που κατοχύρωνε η συνθήκη της Λωζάνης• να τονιστεί επίσης, ότι την τουρκική γλώσσα γνώριζε τότε μόλις και μετά βίας ένα ποσοστό 5% των Πομάκων της Θράκης μας).
Με την εγκληματική αυτή ενέργεια του ελλαδικού κράτους, οι Έλληνες Πομάκοι απέκτησαν και γλώσσα (μετά την προ αιώνων ουσιαστικώς επιβληθείσα θρησκεία τους) ίδια με αυτήν της Τουρκίας.
Ο τουρκικός Τύπος, τα ισχυρά τουρκικά ραδιοφωνικά και τηλεοπτικά σήματα που έφταναν στα Πομακοχώρια πολύ πιο εύκολα και για πολλά χρόνια πριν φτάσουν τα ελληνικά (!), οι πάσης φύσεως μισθοδοτούμενοι ινστρούχτορες του τουρκικού προξενείου, ολοκλήρωναν το κακό καθημερινώς.
Όλο αυτό το διάστημα, η μόνη «επίθεση φιλίας» της ελλαδικής πλευράς προς τους Πομάκους ήταν μέσω αποσπασματικών ενεργειών της να προσπαθήσει να τους πείσει ότι ήταν Έλληνες και μάλιστα απόγονοι των αρχαίων Αγριάνων Θρακών, συμπολεμιστών του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Φυσικά, αυτή η έμπρακτη αντίθεση (είστε απόγονοι ενδόξων Ελλήνων, αλλά πρέπει να ζείτε περιορισμένοι ως ... Τούρκοι!) μόνον ως ειρωνεία μπορούσε να εκληφθεί από τους Πομάκους συμπατριώτες μας και ουσιαστικά διευκόλυνε το έργο της τουρκικής προπαγάνδας στα χωριά τους. Είναι χαρακτηριστικά τα όσα είπε ο εκδότης της πομακικής εφημερίδας «Νατπρες», Σεμπ. Καραχότζα, πριν από λίγες εβδομάδες, σε μία ημερίδα για τη Θράκη: «Ποιός Πομάκος δεν θα ήθελε να κατάγεται από ένα ένδοξο θρακικό φύλο; Μα επιτέλους, πείτε το και αποδείξτε το με σοβαρότητα. Αυτό που νοιώθουμε, ότι δηλαδή είμαστε Έλληνες, τεκμηριώστε το και μηνα φήνετε να το κάνουν άλλοι, εχθροί της Ελλάδος, και για δικούς τους σκοπούς!».
Δυστυχώς, το έργο των τούρκων πρακτόρων διευκολύνθηκε πολύ περισσότερο με το γκρέμισμα της περιβόητης μπάρας. Μια ενέργεια που βεβαίως έπρεπε από πολύν καιρό να είχε πραγματοποιηθεί, αλλά που από μόνη της και μετά από όσα είχαν γίνει νωρίτερα, μόνον αυτούς διευκόλυνε. Όλες οι παραπάνω δραστηριότητες έγιναν πλέον εντελώς ανεξέλεγκτες και πολύ πιο εύκολα πραγματοποιήσιμες.
Η κατάργηση των όποιων άσκοπων και βλαπτικών θεσμοθετημένων περιορισμών σε βάρος των μουσουλμάνων (άρα και των Πομάκων) της Θράκης, διευκόλυνε φυσικά τη ζωή τους και καθιέρωσε πλέον ένα καθεστώς και ένα αίσθημα ισοτιμίας και ισονομίας, αλλά η ζημιά είχε γίνει σε τεράστιο βαθμό και η τουρκική καθημερινότητα είχε γίνει πλέον βιωματική στους Πομάκους αδελφούς μας. Επιτρέψτε μου να σας αναφέρω μία προσωπική μου εμπειρία, πριν από αρκετά χρόνια στον Εχίνο, όπου βρισκόμουν στις 30 Απριλίου του 1999. Ήταν η μέρα που όλη η Ελλάδα πενθούσε τους τρεις αδικοχαμένους πυροσβέστες (Σωτήρης Σταμέλος, Ευστάθιος Ριζόπουλος και Νικόλαος Νικολάου), που έπεσαν την ώρα του καθήκοντος, όταν στην προσπάθειά τους να κατασβέσουν ένα φλεγόμενο βυτίο προπανίου στα Καμμένα Βούρλα, αυτό εξερράγη και τους παρέσυρε στον θάνατο. Εκείνη λοιπόν την ημέρα, στον Εχίνο, το κύριο θέμα συζητήσεως στα καφενεία ήταν η πτώση ενός λεωφορείου με αρκετούς νεκρούς, στα ... Άδανα της Τουρκίας!
Αυτό ήταν το χθες, κυρίες και κύριοι. Ένα χθες, που εκείνη την εποχή έκανε τον τότε ανεξάρτητο βουλευτή του ελληνικού κοινοβουλίου, Αχμέτ Σαδίκ, να κομπορρημονεί λέγοντας: «Βρείτε μου έναν, μόνο έναν, μουσουλμάνο της Θράκης, που να λέει ότι δεν είναι Τούρκος»! Όχι γιατί δεν υπήρχαν (υπήρχαν, φυσικά, χιλιάδες), αλλά επειδή ο φόβος τους από τις συνέπειες που θα υφίσταντο, γνωρίζοντας την έλλειψη συμπαράστασης από το ελληνικό κράτος, ήταν μεγάλος.
ΣΗΜΕΡΑ
Μη νομίζετε ότι σήμερα έχουν διαφοροποιηθεί και πολύ τα πράγματα. Οι ίδιοι φοβισμένοι πολίτες συναντώνται και σήμερα στα ορεινά πομακοχώρια. Και είναι μία ντροπή αυτό το φαινόμενο για το ελληνικό κράτος, που πρέπει επιτέλους να αποφασίσει τι είδους πολίτες θέλει: Φοβισμένους πολίτες που αυτοκαταπιέζονται αποκρύπτοντας την πολιτισμική ταυτότητά τους, τα ήθη και έθιμά τους ή ενεργούς πολίτες, αφοσιωμένους στην εξυπηρέτηση του συμφέροντος της κοινής μας πατρίδας και της ελληνικής κοινωνίας;
Είναι αλήθεια ότι σήμερα, αυτά τα αυτονόητα πράγματα, το δικαίωμα δηλαδή του κάθε Έλληνα να μιλήσει την τοπική λαλιά του, να τελέσει τα έθιμά του, να αναδείξει τον τοπικό πολιτισμό του, ό,τι συνγκροτεί δηλαδή την ιδιαίτερη πολιτισμική του ταυτότητα, έχουν συνειδητοποιηθεί από αρκετούς νέους κατά κανόνα Πομάκους, που αποφάσισαν να δράσουν προς την κατεύθυνση αυτή.
Έτσι, τα τελευταία χρόνια, είδαν το φως της δημοσιότητας προσπάθειες καταγραφής της γλώσσας τους μέσω λεξικών, συλλογών διηγημάτων, ποιητικών συλλογών κ.α., καταγραφής λαογραφικών στοιχείων, ανάδειξης λ.χ. της πομακικής μαγειρικής, έκδοση πομακικών εφημερίδων, αλλά και τη δημιουργία πομακικού συλλόγου στον νομό Ξάνθης.
Η δραστηριότητα αυτή, που δεν θα ήταν υπερβολή να χαρακτηριστεί ως η απαρχή ενός διαμορφούμενου πομακικού κινήματος, ήταν λογικό να συναντήσει την έντονη αντίδραση του τουρκικού κράτους και των εν Ελλάδι εκφραστών της πολιτικής του.
Έτσι, οι πρωτοπόροι αυτοί γενναίοι Πομάκοι χαρακτηρίστηκαν ως ενεργούμενα του ελληνικού κράτους, ως προδότες του έθνους και της πίστης, ως συνεργάτες των κυριωτέρων εχθρών του ισλάμ (δηλαδή των ορθοδόξων χριστιανών!), ως δίποδοι σατανάδες και 1.002 άλλα, τα ονόματά τους αναρτήθηκαν σε τζαμιά των χωριών τους για να μάθει όλη η τοπική κοινωνία τους ... «προδότες», προπηλακίστηκαν, συκοφαντήθηκαν και περιθωριοποιήθηκαν στις φοβισμένες τοπικές κοινωνίες τους, όπου λειτουργεί ακόμη έντονα ο μηχανισμός του τουρκικού προξενείου.
Αν όμως, η λυσσαλέα αντίδραση περιοριζόταν μόνο στις ενέργειες των τουρκοφρόνων στοιχείων, ίσως να ήταν πιο εύκολα αντιμετωπίσιμη. Δυστυχώς όμως, τα πιο συντριπτικά πλήγματα στην προσπάθεια της πολιτισμικής αφυπνίσεως των Πομάκων συμπατριωτών μας έρχονται από ... ελληνικής πλευράς!
Κατ’ αρχήν, θα περίμενε κανείς, τουλάχιστον από ορισμένους κύκλους που κόπτονται για τα δικαιώματα κάθε υπαρκτής ή ανύπαρκτης μειονότητας στον ελλαδικό χώρο ή ακόμη και για τα δικαιώματα των αλλοδαπών στη χώρα μας, να αγκαλιάσουν αυτό το εν τη γενέσει του πομακικό κίνημα και να συνδράμουν στον αγώνα του.
Αντιθέτως όμως, υπήρξε εναντίον των Ελλήνων Πομάκων μία σφοδρή αντίδραση από το κύκλωμα αυτό, που σε μεγάλο βαθμό μπορεί να θεωρηθεί ανεξήγητη, εκτός αν καταφύγουμε σε συνωμοσιολογικές προσεγγίσεις. Χαρακτηριστικότερη είναι η περίπτωση γνωστού δημοσιογράφου μεγάλης εφημερίδας, που σε πρόσφατα εκδοθέν βιβλίο του, καταφεύγει σε διάφορα «απόρρητα έγγραφα» ελληνικών υπηρεσιών (αποσιωπώντας βεβαίως ότι ποτέ δεν έγιναν πράξη τα όσα προτείνονταν σ’ αυτά!), για να κατηγορήσει το ελληνικό κράτος ότι βρίσκεται πίσω από την καλλιέργεια της αυτοσυνειδησίας των Πομάκων! Το βιβλίο του, μάλιστα, παρουσιάστηκε μόλις προχθές (Παρ. 22/5/2009) στην Ξάνθη, στο πλαίσιο προεκλογικής κομματικής εκδήλωσης. Το έργο αυτό ουσιαστικά συνηγορεί στους ισχυρισμούς της τουρκικής πλευράς, ότι ο σύλλογος Πομάκων, αλλά και όλο το φάσμα των δραστηριοτήτων των Πομάκων συμπατριωτών μας καθοδηγούνται «από πάνω», δηλαδή από την πλειονότητα, δηλαδή από την ελληνική διοίκηση, από το ελληνικό κράτος. Δεν πρόκειται δηλαδή για μία διαδικασία εγγενούς αναγέννησης της πολιτισμικής ταυτότητας των Πομάκων, αλλά για μία καθοδηγούμενη απόπειρα του κράτους για την επιβολή της πομακικής ταυτότητας.
Κι αυτά γράφονται και διαδίδονται, κυρίες και κύριοι, την ίδια στιγμή που οι Έλληνες Πομάκοι παλεύουν για τα αυτονόητα. Για το δικαίωμά τους στην ελληνική εκπαίδευση, για την απρόσκοπτη και χωρίς συσχετίσεις και σκοπιμότητες συμμετοχή τους στο κοινωνικό και πολιτικό γίγνεσθαι της πατρίδας τους, για την καλλιέργεια και διάσωση των πολιτισμικών τους στοιχείων, ό,τι δηλαδή δικαιούται κάθε πολίτης αυτής της χώρας, είτε Θρακιώτης είναι είτε Πόντιος είτε Κρητικός είτε Βλάχος είτε Ηπειρώτης. Το ότι οι άνθρωποι αυτοί δημιούργησαν έναν σύλλογο, το ότι συγκεντρώνουν υπογραφές για την ίδρυση στα χωριά τους ελληνικών δημοσίων σχολείων και όχι μειονοτικών, το ότι απαιτούν να έχουν τις ίδιες ευκαιρίες στη μόρφωση, όπως το απαιτούν και άλλοι Έλληνες απομονωμένων και δυσπρόσιτων περιοχών της πατρίδας μας, τους χρεώνεται ως εξάρτηση από υπηρεσίες του κράτους, ως εξυπηρέτηση σκοπιμοτήτων.
Και ποιά είναι αλήθεια αυτή η αμέριστη υποστήριξη του ελληνικού κράτους προς τους Πομάκους συμπατριώτες μας; Πώς εκδηλώνεται αυτή; Στην πρώτη «πομάκικη βραδυά», που πραγματοποιήθηκε πέρυσι στην Ξάνθη από τον σύλλογο Πομάκων, οι εκπρόσωποι των τοπικών αρχών έλαμψαν διά της απουσίας των. Είχε προηγηθεί η απόρριψη αιτήματος του συλλόγου για να του δοθεί ένας δημοτικός χώρος για την πραγματοποίηση της εκδήλωσης, όπως καταγγέλλουν οι ίδιοι, για να καταφύγουν τελικά σε ιδιωτικό χώρο που τους παραχωρήθηκε. Αυτό βεβαίως δεν εμπόδισε μετά από έναν χρόνο τον ίδιο Δήμο να παραχωρήσει το δημοτικό κλειστό γυμναστήριο σε ιδιώτη, για να πραγματοποιηθεί μεγαλειώδης προκλητική φιέστα με την παρουσία των ακραίων τουρκοφρόνων στοιχείων της περιοχής.
Γενικά, με σπάνιες εξαιρέσεις, οι τοπικές αρχές, όχι μόνο δεν συμπαρίστανται στις δραστηριότητες των Πομάκων, αλλά αποφεύγουν και σαφέστατα ενοχλούνται και από την παραμικρή έστω αναφορά σ’ αυτούς. Βλέπετε, είναι κυριάρχη ακόμη η επιρροή των τουρκοφρόνων στοιχείων στις μουσουλμανικές κοινωνίες των χωριών της Θράκης και ο κίνδυνος να συκοφαντηθούν στους αυριανούς ψηφοφόρους τους, ώστε να διακυβευθεί η επανεκλογή κάποιων αιρετών αξιωματούχων της ελληνικής πολιτείας, είναι υπαρκτός. Γι’ αυτό καιθεωρώ ιδιαιτέρως τολμηρή την συμπερίληψη στη σημερινή ημερίδα που καλύπτει με το κύρος του ο Δήμος Κομοτηνής, ενός τέτοιου θέματος, όπως και αυτού του αγαπητού Φάνη Μαλκίδη, για τη γενοκτονία του θρακικού Ελληνισμού. Ναι, εκεί φτάσαμε, να θεωρούμε τόλμημα την αυτονόητη υποχρέωση ενός ευνομούμενου κράτους, να αναδεικνύει τα ιστορικά γεγονότα που σημάδεψαν την ιστορία του λαού του και να προστατεύει την αξιοπρέπεια των πολιτών του. Όπως και νάχει, ο κ. Δημήτρης Κοτσάκης, ο δήμαρχος Κομοτηνής, τόλμησε, και αυτό τον τιμά.


ΑΥΡΙΟ
Το αύριο για τους συμπατριώτες μας Πομάκους πρέπει να ιδωθεί μέσα στο γενικότερο πλαίσιο του αύριο της Θράκης μας.
Ένα αύριο που δείχνει να σχεδιάζεται από την ελληνική πολιτεία μόνο με κανόνες οικονομοτεχνικούς, με επιδιώξεις καθαρά αναπτυξιακές, κάτι που βεβαίως δεν είναι κακό, αλλά από μόνο του δεν προασπίζει την εθνική προοπτική του τμήματος αυτού της ελληνικής επικράτειας.
Τις αναπτυξιακές δομές, τις οικονομικές επιτυχίες, το άνοιγμα των εμπορικών δρόμων, τους αγωγούς, θα κληθούν να τα διαχειριστούν όχι απλά οι υπήκοοι μιας κρατικής οντότητας, αλλά ο πολίτης ενός εθνικού κράτους, που ελπίζω ότι είναι το σημείο αναφοράς όλων μας, άσχετα με τον τρόπο λειτουργίας του που ο καθένας μας έχει ως πρότυπό του. Αν διαφωνούμε σ’ αυτό το θεμελιώδες στοιχείο, ας το ξεκαθαρίσουμε τουλάχιστον όσο είναι νωρίς ακόμη.
Βασική συνιστώσα, λοιπόν, για τη λειτουργία ενός έθνους κράτους είναι η ανάπτυξη εθνικής συνείδησης στους πολίτες του, στα ενεργά δηλαδή εκείνα υποκείμενα, που θα αγωνιστούν για την ευημερία του και την επιβίωσή του.
Υπό το πρίσμα αυτό, είναι εγκληματικό να αφεθεί περαιτέρω η Τουρκία, διά των εδώ πρακτόρων της, να αλωνίζει στον χώρο της Θράκης, αλλοτριώνοντας καθημερινώς τη συνείδηση των Πομάκων. Και αλωνίζει, κυρίες και κύριοι! Δρέπει σήμερα τους καρπούς της πολύχρονης και ανεμπόδιστης δραστηριότητάς της στην περιοχή.
Σήμερα, αυτή η κατάσταση δεν μπορεί πια να αλλάξει, παρά μόνον από τους ίδιους τους ενδιαφερόμενους. Τους συμπατριώτες μας Πομάκους.
Το ενδιαφέρον τους είναι πλέον υπαρκτό. Έκαναν από καιρό το πρώτο βήμα. Χωρίς στήριξη, με μηδαμινά μέσα, μόνοι ενάντια στο κατεστημένο της τουρκικής δραστηριότητας και της ελλαδικής αδιαφορίας. Λοιδωρήθηκαν, κυνηγήθηκαν, απειλήθηκαν, αλλά είναι εδώ. Δίπλα μας. Για όσους δεν το γνωρίζουν, ο Σύλλογος Πομάκων νομού Ξάνθης είναι εδώ και 2 χρόνια μέλος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Θρακικών Σωματείων. Οι Πομάκοι αδελφοί μας δηλώνουν παρόντες. Και είναι αποφασισμένοι.
Ό,τι κι αν λέμε εμείς, «οι από πάνω», όπως γράφει στο προαναφερθέν βιβλίο του ο δημοσιογράφος της αθηναϊκής εφημερίδας, αν δεν τους κάνουμε πραγματικά να νοιώσουν ότι είμαστε δίπλα τους, όσο τους χαρακτηρίζουμε με τον όρο «μειονοτικός» (γιατί, αλήθεια, με την ίδια λογική να μην αποτελεί «μειονότητα» οποιαδήποτε άλλη συνιστώσα του ελληνικού έθνους;), όσο δεν τους κάνουμε να συνειδητοποιήσουν ότι είναι πραγματικά κομμάτι του εαυτού μας, τότε τα σχέδια της Τουρκίας για συγκυβέρνηση στη Θράκη θα υλοποιουνται ταχύτατα και καθημερινά.
Είδε το φως της δημοσιότητας πρόσφατα ανακοίνωση-μανιφέστο της αυτοαποκαλούμενης ως «Συμβουλευτική Επιτροπή της Τουρκικής Μειονότητας της Δυτικής Θράκης», εν όψει των ευρωεκλογών, που θέτει για πρώτη φορά όλο το πακέτο της Αγκυρας, για τις παράλογες αιτιάσεις της στη Θράκη αλλά και στα ... Δωδεκάνησα, όπου θέτει θέμα μειονοτικών δικαιωμάτων των Τούρκων της Ρόδου και της Κω!*
Αυτοί οι σχεδιασμοί, κυρίες και κύριοι, δεν ανατρέπονται με κραυγές και με απλή επίδειξη δύναμης. Ανατρέπονται από τις ίδιες τις ενδιαφερόμενες κοινωνίες. Χριστιανοί και μουσουλμάνοι Έλληνες της Θράκης έχουν την υποχρέωση για μία κοινή πορεία, για το συμφέρον της κοινής τους πατρίδας, για την κοινωνική τους αξιοπρέπεια και την διαμόρφωση της εθνική τους κοινής μοίρας.
Πιστεύω ότι οι Έλληνες Πομάκοι μας έδειξαν το δρόμο τα τελευταία χρόνια. Μας εμπιστεύθηκαν, ότι θα είμαστε δίπλα τους. Δεν μένει παρά να εμπιστευθούμε κι εμείς τους ίδιους τους εαυτούς μας...






ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΤΗΣ Π.Ο.Θ.Σ. ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΥΝΕΔΡΙΑΚΗ ΗΜΕΡΙΔΑ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ  24 ΜΑΙΟΥ 2009
Οι εργασίες της ημερίδας έκλεισαν με την τοποθέτηση του πρόεδρου της Π.Ο.Θ.Σ. κ. Ελευθερίου Θ. Χατζόπουλου που παρουσίασε δικές του απόψεις σε συνδυασμό με τις θέσεις της Ομοσπονδίας:
«1996 – 2009 πέρασαν 13 χρόνια από τότε που έγινε το 3ο παγκόσμιο συνέδριο στην Κομοτηνή, πρωτεύουσα του Νομού Ροδόπης και της Θράκης μας αλλά και έδρα της διοικητικής περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας -Θράκης. Μια πόλη και ένας νομός με τη δική του ξεχωριστή ιστορία που βυθίζεται στα βάθη των αιώνων. Είναι η γη όπου αντηχούσε η λύρα του Ορφέα και το ξεφάντωμα των μαινάδων που ακολουθούσαν το Διόνυσο.

Έγινε Βυζαντινή επαρχία μετά την ίδρυση της Κωνσταντινούπολης το 330 μ.Χ. και η ιστορία της ταυτίζεται πλέον με την ιστορική εξέλιξη της Βυζαντινής αυτοκρατορίας. Οι κοσμογονικές αλλαγές που έγιναν, διαμόρφωσαν μία καινούργια πραγματικότητα. Μία πόλη και μία περιφέρεια στο κατώφλι Ανατολής και Δύσης που πασχίζει με ανεξάντλητες δυνάμεις για το παρόν και το μέλλον της.
Στο διάστημα που μεσολάβησε πραγματοποιήθηκαν άλλα 4 συνέδρια.

Τελικά τα συνέδρια αυτά είναι μια απλή συνήθεια ή ένας σοβαρός θεσμός; Το ερώτημα παραμένει αίολο.
Πολλές φορές προσπάθησα να βρω μια απάντηση. Το έψαξα από όλες τις πλευρές του, το κλωθογύρισα και από εδώ και από εκεί και άκρη δεν βρήκα.. Να σημειώσω πως έχω τύχη αγαθή μια και συμμετείχα σε όλα τα συνέδρια, και σαν μέλος της οργανωτικής επιτροπής και με εισηγήσεις και παρεμβάσεις γι αυτό δεν είμαι και άμοιρος ευθυνών στο βαθμό που μου ανήκουν.

Κάθε φορά εν όψει των παγκοσμίων συνεδρίων, διαβάζουμε ή ακούμε σχεδόν τις ίδιες εξαγγελίες η και αν ακόμα διαφέρουν φραστικά έχουν περίπου το ίδιο ύφος και νόημα. Σε όλα τα συνέδρια οι οργανωτές επιδίωξαν να έχουν θεματολογία την οικονομική ανάπτυξη της και καμία οργανωτική επιτροπή δεν ασχολήθηκε με την καθημερινότητα, τον πολιτισμό, την πολυπολιτισμική ιδιαιτερότητα της καθώς και με τις αλησμόνητες πατρίδες στο βαθμό που πρέπει..

Θα χρησιμοποιήσω δύο αποσπάσματα προσκλήσεων από το 6ο και 7ο παγκόσμιο συνέδριο, καθώς και τον τίτλο του 7ου συνεδρίου με το υπό πραγματοποίηση για να συγκρίνουμε και τα συμπεράσματα δικά σας.
Ο τίτλος του 7ου ήταν, «Νέες προοπτικές και σύγχρονες αναζητήσεις για τη Θράκη» και πείτε μου εσείς σε τι ουσιαστικά διαφέρει από το φετινό «Προοπτικές ανάπτυξης της Θράκης στο νέο γεωπολιτικό σκηνικό» και η πρόσκληση του 6ου συνεδρίου έγραφε:

“Στις σύγχρονες κρίσιμες και μεταβατικές συνθήκες που ζούμε, σε ένα περιβάλλον ανταγωνιστικό και παγκοσμιοποιημένο, με τις προκλήσεις και προσκλήσεις να συσσωρεύονται, η Θράκη θα πρέπει να κατακτήσει θετικά και με επιτυχία τους νέους όρους και να δομήσει τις προϋποθέσεις που θα την κάνουν πρωταγωνίστρια ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ΗΓΕΤΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ στα Βαλκάνια, τη Μεσόγειο τις Παρευξείνιες χώρες. Σ αυτή την προοπτική η ευθύνη των θρακών είναι δεσπόζουσα..”

Ακούστε και του 7ου:
«Πρόκειται για ένα μείζον και εξαιρετικής σημασίας γεγονός αφού οι σύγχρονες προκλήσεις και προσκλήσεις απαιτούν ενεργοποίηση και συστράτευση όλων των δυνάμεων των Θρακών. Στο συνέδριό μας, το οποίο αποτελεί βήμα στοχασμού και διαλόγου για τα προβλήματα και τις προοπτικές της Ελληνικής Θράκης, θα καταθέσουμε τις ιδέες και προτάσεις μας για το κοινό μας μέλλον και θα επαναβεβαιώσουμε την απόφασή μας να αγωνιστούμε συλλογικά και ενωμένοι για την ανάπτυξη της περιοχής».
Κοινή διαπίστωση το ευχολόγιο

Εκείνο που έχω διαπιστώσει, είναι ότι η οργάνωση τους ίσως δεν είναι η πρέπουσα. Γιατί όμως; Θα προσπαθήσω να δώσω τις δικές μου απαντήσεις, οι οποίες είναι στην κρίση των αναγνωστών αλλά θα καταθέσω και τις δικές μου προτάσεις για το πως θα το ήθελα και εγώ προσωπικά αλλά και η ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΘΡΑΚΙΚΩΝ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ.

1ον Η οργάνωση ενός συνεδρίου και μάλιστα παγκοσμίου πρέπει να έχει αρχικά βάθος χρόνου για την προετοιμασία του και όχι 4 με 5 μήνες από την ημερομηνία πραγματοποίησης του.

2ον Χρειάζεται τόλμη σε ότι αφορά την επιλογή των εισηγήσεων και όχι φοβία μήπως και διαταράξουμε τα κακώς κείμενα και τι θα κάνουμε μετά.

3ον Ο πακτωλός των χρημάτων που ξοδεύονται θα πρέπει να έχει ανταποδοτικότητα, και ανταποδοτικότητα κατά την ταπεινή μου άποψη είναι η υλοποίηση των αποφάσεων και τα έργα και όχι τα ευχολόγια.

4ον Με τον τρόπο λειτουργίας τους, τις δομές τους και τις συμπεριφορές ορισμένων τοπικών και πολιτειακών αρχόντων έχουμε απομακρύνει τους απανταχού της γης Θρακιώτες, και συμμετέχουν μόνο οι διάσπαρτοι στον Ελλαδικό χώρο. Αναλογισθήκαμε όμως ποτέ το γιατί, Ψάξαμε να βρούμε τις αιτίες αποχής τους; Σίγουρα ΟΧΙ, απλά τους στέλνουμε μια επιστολή για να βγούμε από την υποχρέωση και τελειώσαμε.

5ον Σε λίγο καιρό, φοβάμαι, θα στερηθούμε και τους Θρακιώτες του Ελλαδικού χώρου αφού συνεχώς φθίνει η αναφορά στις ΑΛΗΣΜΟΝΗΤΕΣ ΠΑΤΡΙΔΕΣ, με τη δικαιολογία ότι έχουμε αναφερθεί στο παρελθόν αρκετές φορές και ότι δεν πρέπει να γυρίζουμε πίσω

6ον Και όλα αυτά γιατί δεν τολμούμε να ανταποκριθούμε στις προσδοκίες των απλών ανθρώπων, επειδή φοβόμαστε να βγούμε μπροστά για να αντιμετωπίσουμε τις προκλήσεις και προσκλήσεις της απλής καθημερινότητας και να δώσουμε τις λύσεις που πρέπει, και μη νομίσετε πως δεν υπάρχουν οι λύσεις. Το πρόβλημα είναι ποιος θα τολμήσει να τις παρουσιάσει.

Καιρός όμως να περάσω και στην ενότητα πώς οραματιζόμαστε τη δομή και τη λειτουργία του συνεδρίου.
Κατά την ‘άποψη μου, δεν ξέρω κάτι μέσα μου, μου λέει ότι πρέπει να είναι πάρα πολλοί αυτοί που ταυτίζονται μαζί μας για το πως πρέπει να λειτουργούν στο εξής τα παγκόσμια συνέδρια.

1ον Τα συνέδρια δεν πρέπει να οργανώνονται από δημοτικούς ή πολιτικούς φορείς αλλά από ένα μόνιμο φορέα που να μην έχει εξάρτηση από την πολιτική. Για το σκοπό αυτό προτείνουμε το Ίδρυμα της Παναγίας Κοσμοσώτειρας, να καταστεί μη «κυβερνητική οργάνωση» και να επιφορτισθεί με την προετοιμασία και την υλοποίηση τους.

2ον Να δημιουργηθεί αμέσως μετά μία μόνιμη διαχειριστική επιτροπή πλαισιωμένη από αξιόλογους επιστήμονες γνώστες της ιστορίας του Θρακικού Ελληνισμού και παράλληλα και της απλής καθημερινής ζωής στη Θράκη που θα καταρτίσει ομάδες εργασίας τα αποτελέσματα των οποίων θα υποβάλλονται στη κεντρική γραμματεία των συνεδρίων για επεξεργασία και προώθηση.

3ον Μία επιτροπή που θα έχει διευρυμένες αρμοδιότητες και θα μπορεί να δώσει τις απαντήσεις εκείνες σε όλους εκείνους που υποσκάπτουν τα θεμέλια της ειρηνικής συνύπαρξης, Χριστιανών και Μουσουλμάνων, σε όσους προσπαθούν να παραχαράξουν την ιστορία μας, όρα καθηγητή Αλέξη Ηρακλείδη και να μάθουν ιστορία στη φιλόδοξη Χαντισέ, ότι τα Σκόπια ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ και ακόμη ότι στη Θράκη ζουν Μουσουλμάνοι Έλληνες πολίτες και όχι Τούρκοι! Συμφωνείτε κύριε Μουσταφά Σάρνιτς, πρόξενε της Τουρκίας στην Κομοτηνή…

4ον Να προσδιορίζει η επιτροπή αυτή τις θεματικές ενότητες, μετά από τις εισηγήσεις των συνεργαζομένων φορέων και να δίνει τις ανάλογες απαντήσεις, όπως τονίστηκε παραπάνω,
Αυτές είναι σε πολύ γενικές γραμμές οι προτάσεις μου οι οποίες συμπίπτουν με αυτές της ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑΣ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΣ ΘΡΑΚΙΚΩΝ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ.
Ανεξάρτητα από όλα αυτά, η παρουσία της Π.Ο.Θ.Σ. στην οργανωτική επιτροπή του 8ου παγκοσμίου συνεδρίου είναι καταλυτική, αφού αυτή διαθέτει και φωνή και προπαντός έργο. Και έχει όλη την καλή  διάθεση για συνεισφορά.

Με την ευκαιρία της προσυνεδριακής ημερίδας θέλουμε να κάνουμε γνωστό τόσο στην οργανωτική επιτροπή όσο και σε σας κυρίες και κύριοι σύνεδροι ότι τα Θρακικά συνέδρια δεν ξεκίνησαν το 1993 με το συνέδριο του απόδημου Θρακικού Ελληνισμού που έγινε στην κυρά της Θράκης μας την πόλη της Ξάνθης. Ξεκίνησαν αγαπητοί μου φίλοι το 1918. Ναι πολύ καλά ακούσατε. Το 1918.
Επιτρέψτε μου να σας παρουσιάσω επιγραμματικά το ιστορικό του συνεδρίου του 1918.

Πριν από τη σύναψη των συνθηκών ειρήνης οι Θρακιώτες δεν έμειναν αδρανείς. Αντίθετα κινήθηκαν ενεργά για να προετοιμάσουν τα διπλωματικά όπλα για κείνους που θα υποστήριζαν τα δίκαιά τους.
Όπως σημειώνει ο κ. Κωνσταντίνος Κιακίδης στο Αρχείο Θρακικού Γλωσσικού και Λαογραφικού Θησαυρού, τόμος 26ος, σελίδες 330-336, οι Θρακιώτες ενήργησαν ως εξής:

Στις 29 Σεπτεμβρίου 1918 έγινε η πρώτη συγκέντρωση των Θρακών στη Θεσσαλονίκη και εκδόθηκε ένα ψήφισμα, το οποίο στάλθηκε στο Γάλλο στρατηγό Ντ’ Εσπρέ. Με το ψήφισμα οι Θρακιώτες ζητούσαν να εξασφαλιστεί η ελληνικότητα της Θράκης και να προφυλαχτεί από άλλες δοκιμασίες μέχρι να πραγματοποιηθεί η παλιννόστηση τους στην πατρίδα.

Δεύτερη ενέργειά τους ήταν το συλλαλητήριο που διοργάνωσαν από κοινού με τους Μικρασιάτες στις 14 Οκτωβρίου 1918 στην πλατεία Ομονοίας στην Αθήνα. Συμμετείχαν τουλάχιστον εξήντα χιλιάδες άτομα, πολύ σημαντικός αριθμός, γιατί τότε η Αθήνα είχε μόνο μερικές εκατοντάδες. Με το ψήφισμα οι Θρακιώτες διαμαρτύρονταν για τις κακουργίες Τούρκων και Βουλγάρων και ζητούσαν την απελευθέρωση της Θράκης και την ένωσή της με τη μητέρα Ελλάδα.

Την ίδια μέρα άρχισε τις εργασίες του και το συνέδριο των Θρακών, στο οποίο συμμετείχαν εξουσιοδοτημένοι αντιπρόσωποι Θρακικών σωματείων απ’ όλη την Ελλάδα.
Στο συνέδριο εκδηλώθηκαν δύο τάσεις. Η πρώτη υποστήριζε την ένωση της Δυτικής Θράκης με την Ελλάδα και την αυτονομία της Ανατολικής, με το σκεπτικό ότι η ένωσή της δεν ήταν εφικτή εκείνη την εποχή..   
Η δεύτερη ήταν υπέρ της ένωσης ολόκληρης της Θράκης. Επικράτησε, όμως, η πρώτη. Η απόφαση τηρήθηκε μυστική. Το Υπουργείο Εξωτερικών θεώρησε σκόπιμη την απόκρυψή της.
Στο συνέδριο εκλέχτηκε και η Διευθύνουσα Επιτροπή του Πανθρακικού Συνεδρίου. Στις 29 Οκτωβρίου 1918 η επιτροπή αυτή πλαισίωνε την αντιπροσωπεία της Ελλάδας υπό την αρχηγία του Ελευθέριου Βενιζέλου


Ενδεικτικά αναφέρω μερικούς συλλόγους που συμμετείχαν:
- Πανθρακική ένωση
- Θρακικός σύλλογος Άργους
- Θρακικός σύλλογος Στυλίδος
- Θρακικός σύλλογος Λαρίσης
- Θρακικός σύλλογος Τυρνάβου
- Θρακικός σύλλογος Λαμίας
- Θρακικός σύλλογος Αικατερίνης
- Θρακικός σύλλογος Θεσσαλονίκης
- Θρακικός σύλλογος Σερρών
- Θρακικός σύλλογος καβάλας
- Θρακικός σύλλογος Ναυπλίου-Ύδρας
- Και πάρα πολλοί άλλοι


Σαν Π.Ο.Θ.Σ. που στη δύναμη μας είναι εγγεγραμμένοι 116 σύλλογοι που στην πλειοψηφία τους αντιπροσωπεύουν πρόσφυγες δεύτερης, τρίτης και τέταρτης γενιάς, μιας και η πρώτη έχει σχεδόν εκλείψει, δηλώνουμε ότι πρέπει να τολμήσουμε να βγούμε από το καβούκι μας και να πραγματοποιήσουμε ένα συνέδριο αντάξιο της πρωτοβουλίας, της τόλμης και της φήμης του συνεδρίου του 1918.

Η ευλογημένη αυτή γη, η Θράκη μας, η πατρίδα του Ορφέα και του Διόνυσου, του Δημόκριτου, της Δόμνας Βισβίζη, του Βάρναλη, του Βιζυηνού του Παπαχριστοδούλου, της Σοφίας Βέμπο και τόσων άλλων, η γη της επαγγελίας, με τη ζεστή της αγκαλιά που τόσα προσέφερε στον Ελληνισμό δεν επιτρέπεται να αγνοείται από κανέναν. Οι Θρακιώτες θα πρέπει πλέον να απαιτούν και όχι να επαιτούν, έχουν προσφέρει τόσα πολλά από παλιά μέχρι σήμερα και έχουν δικαίωμα συμμετοχής στο Ελληνικό γίγνεσθαι». - 

Ο θεσμός του Παγκοσμίου Συνεδρίου Θρακών έχει χαράξει μία ιστορική πορεία και έχει απολαύσει μία τεράστια υποστήριξη από τους Θρακιώτες απανταχού της γης. Υποστήριξη που κυρίως συντίθεται από την μαζικότητα  των αγνών συνέδρων, τον παλμό τους και τον αυθορμητισμό τους  και από το θάρρος τους να καταθέτουν, προτάσεις  θέσεις, ιδέες και προοπτικές γιατί οραματίζονται μία Θράκη που θα συνεχίζει να γεννά ζωή γιατί ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ  ότι η ΘΡΑΚΗ είναι ζωή.

Ο ΕΠΙΛΟΓΟΣ ΤΗΣ ΠΡΟΣΥΝΕΔΡΙΑΚΗΣ
Παρά τον καύσωνα των 35 βαθμών, η συμμετοχή ήταν άκρως ικανοποιητική και οι συμμετέχοντες παρακολούθησαν τις εργασίες με ενδιαφέρον από την αρχή μέχρι το τέλος
Στην προσυνεδριακή παρευρέθηκαν και χαιρέτησαν ο πατέρας Αθανάσιος, εκπρόσωπος του Παναγιότατου Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης κ. Άνθιμου, ο Δήμαρχος Κομοτηνής κ Δημήτριος Κοτσάκης, πρόεδρος του συνεδρίου, ο υπουργός Μακεδονίας – Θράκης κ. Σταύρος Καλαφάτης, ο Πρόεδρος της Πανελληνίας Ομοσπονδίας Συλλόγων Ανατολικής Ρωμυλίας κ. Γιάννης Μηνούδης, ο πρόεδρος της Πανθρακικής Ομοσπονδίας Νοτίου Ελλάδος κ. Νικόλαος Βουτσάς, εκπρόσωποι των Μικρασιατικών σωματείων και της Ο.Π.Σ.Ε. καθώς και του Ποντιακού Ελληνισμού.
Η ημερίδα ξεκίνησε με τη χορωδία του συλλόγου Ανατολικοθρακιωτών «Ο Αγιος Μόδεστος» του Λακκώματος Χαλκιδικής, με το « καλώς ορίσατε φίλοι μου» και τις εργασίες της ημερίδας διηύθυνε ο Πρόεδρος της ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑΣ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΣ ΘΡΑΚΙΚΩΝ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ κ. Ελευθέριος Θ. Χατζόπουλος και οι θεματικές ενότητες  και οι εισηγητές  ήταν

1. ΘΡΑΚΗ Διαμορφούμενο περιβάλλον – κίνδυνοι – ευκαιρίες – προοπτικές από τη διέλευση των αγωγών. ΕΙΣΗΓΗΤΗΣ: Ιωάννης Φωτιάδης στρατηγός ε.α. μέλος του Δ.Σ. της Π.Ο.Θ.Σ.

2. Οι ‘Έλληνες Πομάκοι παρελθόν- παρόν και μέλλον για τη Θράκη . ΕΙΣΗΓΗΤΗΣ: Ιωάννης Κουριαννίδης, Τραπεζικός-εκδότης περιοδικού ΕΝΔΟΧΩΡΑ, μέλος του Δ.Σ. της Π.Ο.Θ.Σ.

3. Ανάδειξη των ευρημάτων της Μικρής Δοξιπάρας – Ζώνης και η συμμετοχή τους στην πολιτιστική και οικονομική ανάπτυξη της Θράκης ΕΙΣΗΓΗΤΗΣ: Διαμαντής Τριαντάφυλλος, Επίτιμος έφορος αρχαιοτήτων και Δόμνα Τερζοπούλου, Αρχαιολόγος

4. ΘΡΑΚΙΚΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ: Η Ιστορική ταυτότητα και η γενοκτονία του. ΕΙΣΗΓΗΤΗΣ : Θεοφάνης Μαλκίδης, Καθηγητής κοινωνικών επιστημών στο Δ.Π.Θ.

5. Η συμμετοχή των σχολών του Δ.Π.Θ. στην ανάπτυξη του Βόρειου Έβρου: ΕΙΣΗΓΗΤΗΣ: Κουτρούμπας Σπυρίδων αναπληρωτής καθηγητής του Δ.Π.Θ.

6. Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι σε μία κοινή ιστορική προοπτική ΕΙΣΗΓΗΤΗΣ Πατήρ Νικόλαος Λουδοβίκος, αναπληρωτής καθηγητής στην Ανωτάτη Εκκλησιαστική Ακαδημία Θεσσαλονίκης, διδάσκει στο Ορθόδοξο Ινστιτούτο του Cambridge και στο πανεπιστήμιο της Ουαλίας.